Wat zou je kunnen en moeten doen om het respect en correcte inhoudelijkheid van de maatschappelijke en politieke discussie weer terug te krijgen?

fakenews-over-fakenews-praat-paus-poepIn de blog ‘verenoflood.nu‘ op 13 december een artikel over “Fakenews over #fakenews: praat de paus poep?” van Frans Groenendijk. De daar beschreven trend dat ook de serieuze media geheel zijn opgegaan in leugens, verzinsels en bedrog. 

Vraag is wat we hier aan kunnen doen?

Ik bedoel natuurlijk niet meer wetgeving, maar er is een tijd geweest (in de tijd dat ik opgroeide en samen met mijn vader iedere ochtend alle kranten las en samen naar de politieke debatten keken op TV, en uiteindelijk politicologie ben gaan studeren) dat we allemaal vonden dat – ondanks verschillen van maatschappelijke en politieke inzichten – je de lezer/kijker respectievelijk je ‘tegenstander’ niet onderuithaalt met verzonnen, verdraaide, onvolledige, suggestieve berichten.

Natuurlijk was er een grijs gebied (ik weet nog dat ik op een bijeenkomst van DS’70 was (de enige politieke partij waar ik ooit één keer ben geweest) en de VARA de volgende dag daarover in ‘Achter het Nieuws’ zorgvuldig alleen hele oude mannen en vrouwen in beeld bracht terwijl de zaal – uit eigen waarneming – toch echt vol zat met ook studenten en jonge ambtenaren, vaders en moeders).  Fout, en toch was iedereen het er toen wel over eens dat dat eigenlijk niet kon en mocht. Misschien werd het bij alleen de VARA en Vrij Nederland wel een beetje verwacht, maar nooit ging het echt over serieuze issues van bedrog en leugens en als er al een keer – al dan niet per ongeluk – een ‘fout’ werd gemaakt in de informatievoorziening en dat uitkwam werd er door de betrokkenen uitvoerig een mea culpa uitgesproken. Politici stapte gewoon op. Ja, Rutte, dat deden ze toen nog.

En natuurlijk er werd wel zo nu en dan wat onder het tapijt geveegd – met name als het ging over het koningshuis – maar ook daarvan wist eigenlijk iedereen wel dat eigenlijk dat niet klopte.

En natuurlijk kon er in de politieke discussie in de kamer of in de kranten fel en hard worden gediscussieerd. Het ene sloot het andere gelukkig niet uit. Ook werd er wel op de man gespeeld, maar ook dat veroorzaakte toch altijd wel wat gêne, en werd zeker niet door iedereen gewaardeerd.

De Duitse bezetting – leek wel – drukte nog zwaar op de morele standaarden in die tijd.

ds70 verkiezings afficheWanneer is dat misgegaan. Nederland eigenlijk sinds de oprichting van 10-over-rood, van af dat moment ging het niet meer om de inhoudelijk – op goede informatie – gevoerde politieke discussie, maar over de maat nemen van je politieke tegenstanders, niet alleen inhoudelijk maar dus dan ook op de persoon. Probleem met deze analyse is dat het ook fout is gegaan in alle andere westerse landen, inclusief de VS.

Eigenlijk belijden in woord de journalisten en politici nog steeds deze norm, maar vervolgens is eigenlijk niets meer te vertrouwen: journalisten niet, media niet, politici niet, bloggers niet, EU-niet, CPB-niet, Obama-niet, …

En ik puzzel me gek wat je zou kunnen en moeten doen om het respect en de inhoudelijkheid van de maatschappelijke en politieke discussie weer terug te krijgen. Het begint uiteraard thuis en op de (basis)school, maar hoe?

Lange en waarschijnlijk wrede weg nog te gaan.

Politieke Agenda voor onze soevereiniteit en bevrijding

Tilanus chu verkiezingsposterWe leven in verontrustende tijden. Hoe kunnen we de moralistische, laffe en anti-democratische politiek van de huidige (Europese) politieke elite ten goede keren? Opdat we onze vrijheid en soevereiniteit herwinnen? Klagen zal niet helpen, hooguit wat met onze eigen gemoedsrust. Wat we nodig hebben is een politieke agenda en strategisch plan deze agenda uitgevoerd te krijgen. Wie gaat daarvoor het initiatief nemen?

Verkiezingsposter Willem Dress PvdAOpgegroeid in een tijd (ben in 1951 geboren) waarin een samenleving en de politieke standaarden hoog waren: respect voor de opvattingen van de politieke en maatschappelijke ‘tegenstanders’, ondersteunen van de zwakken van de samenleving (ouderen, gehandicapten en zieken), veroordeling van geweld als politiek middel, het gaan voor vrouwen-rechten, het in stand houden van een top recht-systeem, geloof in het belang van onderwijs en scholing, werken voor je inkomen, scheiding van politiek en geloof (uiteraard en toegegeven: tot op zekere hoogte), geloof in de zegeningen van de Verenigde Natie en hun verklaring van de rechten van de mens, afschuw van discriminatie (bedoeld werden (de individuele) discriminatie van joden [maar eigenlijk toen geen item, want antisemitisme was eigenlijk vanzelfsprekend helemaal fout], negers en later homo’s), vrije meningsuiting en een – niet overdreven – liefde voor ons land Nederland waar het goed toeven is en waar je trots kan en mag zijn op je Nederlanderschap. Allemaal zaken waar je politiek nog steeds voor mag en moet gaan, maar waar de huidige generatie (Europese) politici geen brood meer in zien. “Politieke Agenda voor onze soevereiniteit en bevrijding” verder lezen

Waarom kwaliteit en kosten vermindering niet via de verzekeringsmaatschappijen kan en mag lopen

nu.nl. zorgverzekeraars Nderland, vrije atsenkeuzeNu.nl meldt vandaag dat  André Rouvoet, voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland,  de tweede kamer waarschuwt voor verdere kostenstijgingen. als de vrije artsen keuze niet wordt beperkt. Het is de vraag in hoeverre de tweede kamer zich onder druk wil laten zetten, weliswaar door een oud-collegapoliticus, door een organisatie die direct financieel belang heeft bij die inperking. Want duidelijk is dat “Zorgverzekeraars Nederland” zich niet hoeft te bekommeren over de kwaliteit van de zorg, en geen baat heeft bij kosten besparingen door de overheid, want dat is geen doelstelling van welke zorgverzekeraar dan ook,

Terwijl de oud-politicus Rouvoet zich zou moeten hardmaken voor het fundamentele recht van iedere patient zelf te kiezen uit de (door de overheid op grond van transparante kwaliteit regels) gekwalificeerde artsen.

Het is naïef te denken dat zorgverzekeraars op langere termijn de kosten gezondheidszorg voor de overheid zal verminderen. Zij zullen namelijk uiteindelijk in staat zijn nog meer geldstromen van overheid en burgers in hun reserves te laten vloeien. In de doelstellingen van de verzekeringsmaatschappijen is geen enkele (maatschappelijke) doelstelling over het niveau van de kosten te bekennen, immers ze kunnen gewoon ieder jaar de premies verhogen, daarbij kunnen ze hun uitbetalingsbeleid in de algemene voorwaarden zelf met gemak aanpassen.

zorgverzekeraars nederland logo

Het is verder idioot de verzekeringsmaatschappijen de kwaliteit van de gezondheidszorg te laten vaststellen. Die positie als direct belanghebbende kunnen en mogen ze niet krijgen. Zij gaan uiteindelijk naar de goedkoopste zorg en niet de beste.

Dat is overigens geen garantie dat 2de kamer leden niet zullen zwichten voor de non-argumenten gezien de gemiddelde kwaliteit en gebrek aan visie bij haar leden.

Wat zou een oplossing kunnen zijn voor het VOOR DE BURGER beperken van de kosten: vrije artsen keuze, vrije tarieven bij artsen, contact, werving, keuze terugbrengen naar het niveau van arts en patient. Alle facturen moeten dan ook ALTIJD van arts naar patient. Patentienten- en consumenten-organisaties en de media zorgen voor voorlichting aan burgers over kwaliteit van artsen en instellingen.

De overheid zorgt voor garantie basis kwaliteit artsen door opleidingens-eisen en kwaliteit uitvoering gekoppeld aan een artsen-licentie. De overheid hoeft verder dan allen te bepalen welke minimum vergoeding voor welke behandeling door de verzekeringsmaatschappijen aan de patient tenminste moet worden uitbetaald. Dat betekent ook dat als de patiënt  die zorg goedkoper kan inkopen dat ten voordelen van de patient en niet van de verzekeraar moet komen!
Dan kan de concurrentie tussen polissen van de zorgverzekering zich richten op:
– extra vergoedingen
– klantvriendelijkheid bij verwerking en uitbetaling facturen
– prijs verzekering

En dat zijn de zaken waar de zorgverzekeraars zich voor hun verzekeringsnemers ook daadwerkelijk druk over moeten maken.

Muziek Streaming diensten: de marktwaarde van een muzieknummer

In een artikel op de blog van Follow the money schrijft Jesse Frederik dat hij begrijpt dat de country zangeres Taylor Swift een actie is begonnen tegen Spotify (#boycotspotify) vanwege de lage uitkeringen:

‘Piraterij is slecht voor de muziek­industrie, maar het institutionaliseren van een hopeloos verdienmodel is dat ook.’

In het artikel “POPCOUNTRYMEISJE KNOKT VOOR JUISTE ZAAK #BOYCOTSPOTIFY” betoogt Frederik dat sommige artisten klagen over het feit dat het vrijwel niets opbrengt en hun faillissement boven het hoofd hangt. Verder haalt Frederik een Noors rapport aan van het Noorse ministerie van Cultuur waaruit blijkt:

dat eind jaren negentig lokale muzikanten nog goed waren voor zo’n veertig à vijftig procent van de Noorse muziekaankopen, inmiddels was dat nog maar tien à vijftien procent.

google profiel Taylor SwiftVerder komen bij Frederik analisten aan het woord die stellen dat ook de streamingsdiensten zelf nooit geld kunnen verdienen omdat ze door de producenten en eigenaren van de nummers gehouden zijn een vast percentage royalities te betalen, zodat de kosten meegroeien met de opbrengsten.

Frederik stelt echter niet de vraag, of het voor de Noorse consument of voor het ministerie van Cultuur nu een probleem was dat er minder naar de lokale helden wordt geluisterd. En ook niet of in het oude verdienmodel van de muziekindustrie ook niet heel veel musici aan de bedelstaf hield.

Probleem is niet streaming en de vergoedingen daarvoor maar dat muziek vrijwel geen waarde heeft: er is gigantisch veel aanbod, en heel veel distributie-kanalen en dat zouden de muzikanten zich eerst eens moeten realiseren. Er is gewoon geen markt om al die muziekanten aan een bestaan te helpen. Dat enige muziekenten veel geld verdienen aan hun albums (en optredens) is alleen te danken aan een (niet-markt-transparante) toegang tot enige mass-media als TV en Radio. Dat zijn de markting kanalen en maar enkele hebben daar toegang toe. Dat zijn niet per definitie de beste muziekanten.

Soms kan iemand buiten de gecontroleerde kanalen van de muziek-producenten via het internet (Youtube met name) aan wereldwijde bekendheid komen. Maar voor de rest doet via internet distributie de streamingsdiensten hun werk in het bepalen van de marktwaarde. De opbrengsten uit streaming zijn m.i. de juiste prijzen en veel musici zouden daar wat meer over moeten nadenken, voordat ze beginnen te klagen en hun overheden vragen hun bij auteurswet gegeven monopoly verder moeten verstreken ten koste van de belangen van de consument.

Transparante overheidsfinanciering en belastinginning

Edin Mujagi

Op de website Jalta.nl, achter een pay-wall, dus gauw abonneren, een prachtig artikel van Edin Mujagi met als titel “Een dag in het leven van een belastingbetaler” waarin beeldend wordt verteld dat we veel meer belasting voor alles en nog wat veel mer dan het tarief wat bekend is van de inkomstenbelasting. We betalen echt veel meer dan 50% van ons inkomen aan de overheid, wat gepaard gaande met veel kosten, weer herverdeeld. Zeer efficient dus allemaal en voor al zeer ondoorzichtig.

Daarom pleit ik voor het afschaffen van alle belastingen en alleen nog inkomstenbelasting te innen. Mijn plannetje heb ik in een reactie op het bovenstaande artikel als volgt beschreven:

 

De meeste belastingen zijn op oude niet meer relevante uitgangspunten gebaseerd: waarom moeten we in vredes naam BTW betalen? Komt uit een tijd dat inkomsten belasting niet nauwkeurig kon worden vastgesteld door de overheid!?
Maar los daarvan transparantie van belastingheffing is de hoeksteen van volkssoevereiniteit. Daarom zouden politici zich moeten schamen voor deze verhullende en burgers misleidende belastingvormen. Dit artikel geeft daar een prachtig inzicht in.
Maar er is meer. Wat te denken van het opleggen van boetes die vervolgens schaamteloos in de algemene middelen terecht komen. Het opereren als grondspeculant door met name gemeentes, die gemeenschappelijke en publiek eigendom in monopolies verkopen en wederom schaamteloos in de algemene middelen laat terugvloeien , en als het misgaat ook weer schaamteloos de burgers er voor laat opdraaien.

Daarom hier de hoofdlijnen van een plan voor het fundamenteel reorganiseren van de overheidsfinanciën, wat leidt tot transparantie en meer democratie:

1. De centrale overheid mag aan haar burgers maar één soort belasting opleggen: belasting naar het jaarinkomen, wat mij betreft volgens een progressieve schaal en met voor alle Nederlanders een minimum van bijvoorbeeld €1500 per jaar (ongeveer €30 per week). Gemeenten (provincies kennen we natuurlijk niet meer) kunnen op het aangeslagen bedrag een maximaal percentage opcenten leggen.
2. Alle aftrek posten worden afgeschaft. De overheid mag geen dubbele belasting innen. Dus als ik mijn belasting hebt betaald en ik betaal over het netto inkomen mijn werkster, dan hoeft daar niet opnieuw belasting over te worden betaald. Als de werkster toch over dat bedrag belasting betaald heeft de betalende burger het recht dat bedrag af te trekken van zijn inkomen. (inkomensoverdracht)
3. Iedere burger kan een deel van zijn inkomen stallen op een overheidsfinancieringsrekening welke geld de overheid gebruikt om zijn financieringsbehoefte van de centrale overheid en de gemeenten te financieren. Dit gestalde bedrag wordt van het inkomen afgetrokken. Men betaald over dat bedrag weer belasting in het jaar dat men van de rekening weer geld opneemt. (uitgesteld inkomen).De centrale overheid betaald over het op deze rekeningen gestalde bedragen 0,01% per dag, bij opnemen of op 31 december bij te schrijven. Hiermee kan dus ook iedereen op ieder moment zich een pensioenvoorziening opbouwen.
4. Alle geïnde boetes worden op jaarbasis op 31 maart van het jaar daarop aan alle Nederlanders gelijkelijk uitbetaald en op de overheidsfinancieringsrekeningen uitgekeerd.
5. Alle opbrengst uit verkopen van grond en andere eigendommen van de overheid worden op jaarbasis op 31 maart van het jaar daarop aan alle Nederlanders gelijkelijk uitbetaald. (Of bij aankoop krijgen alle Nederlanders daar een aandeel in, die bij verkoop van de het eigendom aan de aandeelhouders toekomt.

En soortgelijke regeling moet er komen voor bedrijven. Geen belasting over (het toch altijd te manipuleren of lastig vasty te stellen resultaat/winst, maar gewoon over de in Nederland gerealiseerde omzet. Van deze omzet mag dan alleen de bedragen die men betaalt aan zijn medewerkers, bestuurders, aandeelhouders afgetrokken (immers die betalen daar hun inkomstenbelasting over). De vraag is echter of dit wel nuttig en niet nodeloos ingewikkeld. Immers je mag er vanuit gaan, zoals in het stuk van Mujagic al wordt gesteld, namelijk dat bedrijven alle belastingen in hun prijzen toch weer doorberekenen aan de burgers. Misschien moeten alleen de uitgaande (naar buitenland, aandeelhouders, e.d) worden belast bij diegene die dat geld ontvangen. Voor ontvangende buitenlanders dus bij de grens.Bij de burgers dus bij de inkomstenbelasting.

 

Edin Mujagi: Een dag uit het leven van de belastingbetaler -

NSA spionage: waarom zeggen politici daar niet meer de juiste dingen over?

spionnenHet is zeer opvallend dat onze eigen politici, maar ook de Europese bestuurders inhoudelijk, zeer merkwaardig, en niet adequaat reageren op de gigantische elektronische spionage die Amerika uitvoerd ook bij bevriende naties. Het lijkt wel alsof Amerikaanse en Nederlandse politici denken dat als het gaat om email en internet opeens andere wetten gelden over bescherming van burgerrechten.

Om dit uit te leggen een paar opmerkingen vooraf.

Natuurlijk kan Amerika, Rusland, China en zelfs Nederland volhouden dat deze landen voor hun “eigen” veiligheid met name in oorlogssituaties buitenlandse mogendheden en burgers zullen bespioneren vanuit hun nationale veiligjeid. Dat feit neemt niet weg dat het land waarin en -over men dan spionneert dit altijd als verkeerd, staatsgevaarlijk en illegaal zal aanmerken. Vaak staat op spionage de zwaarste straffen. Als diplomaten worden betrapt worden ze uitgewezen, bij het land bekende spionnen komen het land niet meer in, of worden gearresteerd en voor de rechter gebracht. Dat geldt uiteraard voor vijandige landen en organisatie, maar ook voor neutrale en bevriende naties: spionage is illegaal en spionnen worden vervolgd. Dat is een grondregel vroeger en ook nu nog steeds.

Ook Nederland doet aan spionage, en heeft daar hopelijk goede reden voor, maar als het gaat om het bespioneren van eigen burgers dan gelden ook voor de inlichtingendiensten regels en zijn er toezichthouders en rechters betrokken bij het handhaven van die regels. Omdat per definitie natuurlijk spionage alleen effectief is als het undercover gebeurd voltrekt het stellen van de doelen waarop de spionage zich richt en de methoden die daarbij worden toegepast buiten ons dagelijks waarnemingsvermogen, maar die regels zijn er wel degelijk. Daarmee beschermen we de rechten van de burgers, die in ons (grondwettelijk) rechtsteem er vanuit mag gaan dat haar gangen, ideeen en opvattingen niet naar willekeur en continu door de overheid worden nagegaan en gedocumenteerd. Dat zijn namelijk de verwerpelijke DDR- Stasi technieken, een vorm van overheidscontrole die we naar we mogen hopen ook in Nederland nog steeds als verderfelijk zien.

Dergelijke burgerrechten regels gelden geldt ook bij het “resercheren” van “gewone” misdadigers: daar zijn strikte regels voor, en een onafhankelijke rechter dienst bij overtreding in het belang van het onderzoek door de overheidsinstanties vooraf toestemming te geven.

Nu is het natuurlijk mogelijk dat bevrienden naties hun spionage activiteiten coördineren en verdelen als er “gevochten” moet worden tegen een gezamenlijke vijand. We delen dan wederkerig onze gegevens uit en verdelen ook de werkzaamheden. Zo doen bondgenoten dat en ze halen het dan niet in hun hoofd om hun bevriende naties daarenboven ook nog eens te gaan spioneren.

Nu terug naar de feitelijkheid van het opereren van de NSA zoals die uit de openbaar gemaakte stukken van Snowden duidelijk zijn geworden:

1. de macht die de NSA gebruikt om wereldwijd het internet af te luisteren is gebaseerd op US wetgeving die is gemaakt na de aanval door islamitische fanatici op de Twin Towers in New York.  Er is in Amerika wel degelijk een discussie of het op deze schaal afluisteren van de eigen burgers past binnen de grondwet, maar het afluistren van NIET US burgers staat niet ter discussie, immers dat doet de VS al zolang het bestaat en dat wordt vanuit het Amerikaanse perspectief ook geheel legaal gevonden. Alles wat de NDSA doet wordt dus in de VS goedgepraat als methode de burgers tegen terroristische aanslagen te beschermen.

2.

EU begrijpt niets van zoekmachines

Search Engines = Newspapers

Certainly on the advertising front, both the EU and the US have supported more restrictions about what a publication can do versus its editorial content. Google ultimately is a publication, a guide to the web. Like a newspaper, it can publish whatever it wants. That’s been supported in the US; we’ll see if the EU takes a different view. More important, we’ll see if the EU decides to apply rules about what a search engine can or can’t do versus what Google can or can’t do.

Bing, Google’s chief competitor in many countries, highly touts its own vertical search engines. If it’s unfair for Google, as a search engine, to “favor” its own vertical search engines, then the same should be true for all search engines.

Also see my prior post on this topic, The New York Times Algorithm & Why It Needs Government Regulation. It takes the poor wisdom of an New York Times editorial suggesting that Google needs regulation and flips things around to illustrate how newspaper-like search engines are — and how no newspaper would want to be examined this way. It also touches on things that can be concerning about Google. Goodness knows, it’s not perfect.

But on the vertical search engine front, where does it end? Shopping search not allowed, but not image search? News search but no blog search? Only web search? Even that? Will Google be deemed so dominant that the only way to ensure competition is to literally force it to send people away to competitors?

 

http://searchengineland.com/the-incredible-stupidity-of-investigating-google-for-acting-like-a-search-engine-57268

 

http://searchengineland.com/google-results-too-ad-heavy-166226

Lastenverhogingen zijn geen bezuinigingen

Stoppen met de Euro
Stoppen met de Euro en deze Europese Unie: op naar een nieuw Europa!

Het is lafheid van onze politieke leiders om lastenverhogingen bezuinigingen te noemen. Ik heb geen moeite met de doelstelling dat we uiteindelijk minder moeten uitgeven dan de overheid binnenkrijgt maar de weg daarna toe is anders dan die van de EU. De 3% norm is een norm voor al die landen die wel en een enkele NIET aan de afspraken houden. Nu geen enkel land zich aan de afspraken houdt (Ok Duitsland vrijwel wel) is het beter de Euro op te heffen dan een kortzichtige norm te hanteren, die laffe politici dwingen de lasten te vergroten.

Want van bezuinigingen is in de verste verte geen sprake. Lees het artikel op de dagelijkse standaard:

Als we kijken naar de uitgaven van de overheid (Rijk, provinciaal en gemeentelijk samen), dan is dat niet het geval. Sinds 2008 stijgen de overheidsuitgaven weliswaar minder snel dan in de periode 1996-2007 en de jaren ’70, maar ze stijgen nog steeds. De overheid heeft sinds het bestaan van Nederland nog nooit zo veel geld uitgegeven als vorig jaar.

In 2012 gaf de Nederlandse overheid 303 miljard euro uit.

In 2001 was dat nog 202 miljard.

In 1983 was dat nog 99 miljard.

In 1975 was dat nog 51 miljard.

De Nederlandse overheid gaf in 2012 24 miljard euro meer uit, dan het ontving. Dat overheidstekort is net zo groot als de totale overheidsuitgaven in 1970 samen. Alleen in 2011, 2010, 2009 en 1995 was er een groter overheidstekort in absolute euro’s. Het jaar 2012 staat daardoor op de 5e plek, qua grootte van het overheidstekort in de gehele Nederlandse geschiedenis. De 1e, 2e en 3e plek qua grootte van het overheidstekort waren alledrie jaren dat Rutte het kabinet leidde.

Wat de weg moet zijn is:

1. het stimuleren van de economische groei in Nederland die we de eerst komende jaren vooral en alleen zullen aanwenden om onze schulden weg te werken. DAT VRAAGT OM:

1.1. vertrouwen van de burgers en consumenten in de toekomst: DAT VRAAGT OM:

1.1.1. lasten verlaging (BTW is effectief, accijnzen zijn marktverstorend, belasting of energie, geen belasting op arbeid voor de werkgever, lokale belastingen minimaliseren)

1.1.2. zo weinig mogelijk wijzigingen van beleid: huizenmarkt van afblijven, inkomens herverdeling van af blijven, ww-uitkeringen afblijven, spaargeld en privé vermogens afblijven, pensioenen en pensioengerechtigde leeftijd wijzigen: van af blijven). Komt allemaal later op de agenda als we de boel weer op orde hebben.

1.2. het wegnemen van alle beperkingen, regelgeving die de economische activiteiten afremmen: alternatieve energie, EU regelgeving, vrouwen quota en dat soort van hobby’s  is weer tijd en aandacht voor als we de financiën op de rit hebben. het meest effectieve is natuurlijk afscheid nemen van de regelzucht van de EU en het Europese parlement.

2. Het per direct stoppen met uitgaven zonder enige meetbaar positief effect op onze economie. DAT VRAAGT OM:

2.1. per direct stoppen met het op grote schaal herverdelen van inkomen: Daar verlies je 40% effectiviteit mee; die besparingen direct teruggeven aan de burgers door inkomstenbelastingverlaging (alleen de laagste schaal). Dan heeft de burger 40% meer te besteden dan als ze het via de belastingen doet maar heeft wel zelf de verantwoordelijkheid dit dan niet uit te geven an vakanties, plezier, en andere luxe zake, maar te reserveren voor ziektekosten, inkomenstegenvallers, grote uitgaven, kosten van het opvoeden van kinderen, e.d.

2.2. alles wat kanootjes zijn: ontwikkelingshulp, subsidies aan clubs en bewegingen en de publieke omroep

2.3. inperken van de ambtenarij in zowel instituties (deelraden, autoriteiten, adviesraden, studiecommissies, e.d.). gewoon drie jaar lang elke subsidie aan wie dan ook stoppen en uitstellen.

2.4. stoppen met de Euro en terug naar een douane unie voor de EU. Alleen die beslissing maakt al dat we waarschijnlijk binnen twee jaar onze financiën op orde hebben.

Ook het Financieel Dagblad is gevallen!

20130327-082612.jpgGroot in het nieuws: ook het Financieel Dagblad is op 26 maart uitgekomen met een kleiner formaat krant. Niet het platvloerse Tabloid maar het chique Zwitserse Berliner formaat, tot voor kort vooral een formaat voorbehouden aan zogenaamde top kwaliteitskranten uit het Duitse taalgebied, die zich vooral kenmerkten door veel tekst, ingetogen koppen en nauwelijks foto’s, en bij ons voor de meeste mensen bekend van het oude formaat van Intermediair toen het nog inhoud had waar je in Nederland rekening mee wilde houden.

Ongetwijfeld is deze operatie voor het Financiële Dagblad een actie in het kader van de vlucht vooruit: “hoe redden wij het gedrukte dagblad van haar naderende ondergang”. Het antwoord of deze formaat-wijziging gaat helpen kan nu al gegeven worden: niet dus.

In tegendeel, want het grote formaat van de krant is bijna (afgezien van de in dit internet tijdperk nieuwe op de doelgroepen afgestemde wijze van berichtgeving) het enige pluspunt van een gedrukte krant.

Immers een krant is een zogenaamd browsend medium. Dat wil zeggen: niemand leest de krant van het eerste artikel op pagina 1 tot het laatste artikel op de laatste pagina, en uitsluitend in die volgorde! Iedere kranten lezer pakt uit het totale aanbod een kleine selectie, kriskras, soms van achteren naar vormen (geldt zeker voor ook voor tijdschriften). Als je meer tijd hebt meer artikelen, bij haast en kleine momenten van rust een aanzienlijk minder aantal.

En wat helpt bij het browsen door de koppen en artikelen, wat doet de sensatie van ik als lezer kies en ben tevreden dat ik ook nu weer wat van mijn gading gevonden heb, ja juist het formaat, hoe groter hoe efficiënter, sneller, accurater ik de beslissing kan nemen een artikel te gaan consumeren. En dat maakt, naast een paar ander zaken, die krant nog steeds superieur aan de zeer beperkende browsend vermogen van een doorsnee beeldschermpje waar de mensheid nu voor een groot deel van zijn informatie behoefte aan is veroordeeld.

20130327-085239.jpgIk moet zeggen dat onze grootste kranten uitgever van Nederland De Telegraaf dat in ieder geval heeft begrepen, want na wat testjes is het nog steeds en groot formaat krant en zijn recente APP op de iPad is extreem ingesteld op de browsende functie.

Natuurlijk is het formaat niet doorslaggevend voor de kans om het gedrukte dagblad te laten voortbestaan. Aanpakken van de oude kosten, structuren, CAO’s, wijze en kosten van drukken, wijze en kosten van distributie, inhoud en onderwerpen selectie, positionering en doelgroep beleid zijn zeker even belangrijk. Maar waarom in deze tijd de bestaande kranten een asset zo gemakkelijk opgeeft is mij een raadsel.

NPO heeft het niet begrepen: de TV revolutie moet nog komen

log pubomroepDe ‘internet/sociale Media” revolutie waar we op dit moment mee te maken krijgen, zal op de manier waarop de consument televisie kijkt en gebruikt nog radikaal gaan veranderen. Dat dat nog niet gebeurd is, heeft te maken met (a) het nog ontbreken van de juist techniek in de gemiddelde TV-toestel en (b) het feit dat de televisie-producenten zich nog kunnen wentelen in een onbegrijpelijke bescherming van hun business door wetten, regelgeving en vriendjes in de politiek. Maar het is onvermijdelijk dat hun kunstmatige monopolie tot de distributie van programma-streams van een min of meer herkenbaar format zal eindigen. Je kunt daarbij ook niet vertrouwen dat de vermeende kwaliteit van hun programma’s ze wel door moeilijke tijden heen zal helpen.  Dan helpt het label “Publieke Omroep” of “NPO” ook zeker niet.

Laten we eerst eens proberen te beschrijven wat de kenmerken van televisie zijn en waarom de TV zo in korte tijd populair is geworden:

1. TV doodt de tijd; een passieve tijdspassering van heel veel Nederlanders die anders niet zouden wat ze moeten doen met hun tijd; het verdrijft verveling dat dat vindt men geweldig.

2. Televisie is principieel niet INTERACTIEF. Het is een passieve tijdsbesteding waarbij het enige wat interactief is aan de afstandsbediening, de knop die je brengt naar een kanaal, die iets uitzendt dat past bij je stemming en belangstelling van dat moment, en waar je hoopt de rest van de tijd verder door de samenstellers van de zender te worden vermaakt. Dus hoe minder zappen hoe gelukker men dus blijkt te zijn.

3. Televisie kijken is een sociaal gebeuren. Het hoeft niet maar er is toegevoegde waarde door het gezamenlijk kijken, becommentarieren, delen en ondergaan van een programma. het geeft je ook in jouw sociale omgeving de onderwerpen waarover men kan praten. Het is dus sociaal door gezamenlijk kijken en door de generatie van gespreksonderwerpen. Overigens hoe meer kanalen en zenders hoe minder de rol van ‘social sharing!’

4. Televisie kijken is voor de kijker een goedkoop/gratis tijdspassering.

Als men deze kenmerken als uitgangspunt neemt dan constateren we verder:

a. achter een computer zitten, een tablet bedienen e.d. is een principieel andere activiteit: je moet in een interactieve mode zijn en je doet het in bijna alle gevallen in je éentje. je zit niet met een groep om een laptop of met een tablet op je schoot. het brengen van je computer op je TV heeft dus geen zin en ook het brengen van TV op je laptop heeft alleen zin, als je hem in je passieve stemming als TV gebruikt (het is en blijft een scherm nietwaar) of het programma een achtergrondskanaal is waarbij je daarnaast gewoon met andere dingen bezig kan zijn, zoals je de radio aan kan hebben staan terwijl je een rapport schrijft op je computer.

b.  een televisie kijker heeft behoefte snel een programma te vinden die past bij de stemming. dat gaat het beste als het (grote) aanbod van programma’s een grote mate van voorspelbaarheid hebben, zowel wat betreft inhoud als tijdstip. Mensen leren snel waar ze hun favorieten kunnen vinden. Daar hebben ze over het algemeen geen programmablad, internet voor nodig, wel vaak vrienden en aankondigingen.

c. Dus hoe beter een kanaal zich weet te profileren voor een bepaald consistent aanbod van programma’s, hoe sneller de gebruiker het juiste programma/zender weet te vinden. Hier zit juist het probleem van de Nederlandse Publieke Omroep: hun TV-zenders profileren zich onvoldoende. Voor de radio is het een ander verhaal.

Dus als de Publeike omroepen zich willen voorbereiden op de toekomst is niet de vindbaarheid van de individuelen programma’s van de “Publieke Omroep” als instituut op internet belangrijk, maar de profilering van de kanalen. Kijkers zoeken, als ze al op zoek zijn omdat hun vertrouwde zenders hen even in de steek laten, meestal niet naar progranmma’s, maar naar categorieën van programma’s.

Dan zijn er twee belangrijke ontwikkelingen die voor NPO van belang zijn:

1. het monopolie van het maken van (televisie)programma’s is doorbroken door de moelijkheid om tegen minimale kosten programma’s te maken. Op YouTube wordt zo veel materiaal gepubliceerd, dat meestal kosteloos toegankelijk is, en de kwaliteit van dat materiaal zal steeds groter worden, dan het aanboren van deze bron straks de consument een onuitputtelijke voorraad aan passende programma’s zal opleveren.

2. het wordt steeds vanzelfsprekender dat internet automaten geheel zelfstandig en zonder programma’s een video-stream kunnen leveren aan iedere consument op basis van kennis over gedrag en belagstelling gewoon aanwezig is op het internet en op de sociale media.

Aan het “monopolie van programma makers en zender-coördinatoren komt spoedig een eind.

Dat is effecten van het aansluiten van de TV op het internet; niet de interactiviteit van mensen, maar de gepersonaliseerde TV-aanbod dat in een sociale omgeving van de Social media wordt gepresenteerd. Netzo goed dat we voor het nieuws geen dagbladjournalisten meer nodig hebben, hebben we straks geen programma-makers en televisie-zenders meer nodig.

Als de de nederlandse Publieke Omroep zich op de toekomst wil voorbereiden is het beter te zorgen dat al die programma’s, als losse programma’s eenvoudig, gecategoriseerd en goedkoop voor gebruikers beschikbaar komen voor de kijkers die dan zelf (geautomatiseerd) een televisieavond zal samenstellen.

Er is bij veel ondernemers een onbedwingbare lust om naam, logo, huisstijl te wijzigen. Natuurlijk als je fuseert, een nieuw produkt lanceert of je business wijzigt kan het reden zijn voor een face-lift, maar ik ben er van overtuigd dat de drift van veel marketiers te “vernieuwen” voor de gemiddelde consument alleen een onrustig veroorzaakt. Verder hebben manegers de neiging de warde van het “Merk” van het bedrijf te overschatten ten opzichte van de positionering van het merk van een produkt. Uiteindelijk consumeren we producten en geen “bedrijven”! Al reis heeft in het boek “Focus” al met vele voorbeelden aangetoont dat bedrijven, als bekend merk, met een grote differentiate van producten veel slechter renderen dan bedrijven met één herkenbaar produkt waarbij naam van het produkt veel belangrijker is dan de naam van de vennootschap die het product voert. Het manegement van NPO valt dus in twee valkuilen: het overschatten van het belang van de naam van het bedrijf en het onderschatten van de negatieve effecten van wijzigingen van reeds ingeburgerde namen. Je zal maar je inkomen verdienen bij zo’n bedrijf!

Rules are for the weak and standard of excellence for the strong

Berry Company blue print for successWe leven in moralistische tijden: politici en journalisten zijn de hele dag bezig de burgers de maat te nemen of men wel het goede gedrag vertoond en – dat is het meest kwalijke – de juiste opvattingen deelt en ventileert.  Het is blijkbaar de geest der tijd.

Afgezien van het feit dat dit gedrag onvermijdelijk zal leiden naar een repressieve maatschappij is er nog een ander opvallend effect: de roep om overheidsingrijpen en dus de ontwikkeling van procedures  (wettten) als er eens wat fout gaat of het juiste gedrag niet wordt vertoond.

Dit deed mij denken aan een management (sales) cursus (beste ooit) die ik in 2000, toen ik directeur werd van de Gouden Gids in Nederland,  heb gehad bij het voor de Yellow Pages toonaangevende bedrijf “The Berry Company” gevestigd in Dayton, Ohio (US) en feitelijk de uitvinder van de advertentie gedreven gecategoriseerd bedrijven gidsen die we naar de kleur van het papier waarop het werd gedrukt, gele (later in Nederland) Gouden Gidsen zijn gaan noemen.

Deze management cursus heeft grote indruk op mij gemaakt en definitief gebroken met (a) de eenzijdige beeldvorming die wij in Nederland over Amerikaanse bedrijven hebben en (b) het belang van op de lange termijn gerichte klantgerichtheid voor de continuïteit van het product en dus het bedrijf.

En van de uitgangspunten van Berry was dat de kwaliteit van de mensen, medewerkers, managers alleen bepalend zijn voor het succes van het bedrijf. En goede mensen hebben geen opgelegde procedures en regels nodig: dat is alleen voor de dommen! Politici begrijpen daar niets van, want volgens hen zullen er  regels zijn en moeten komen. Als dat de maat is voor hete inzicht van onze overheidsdienaren, dan is daarmee de domheid van de bureaucratie in Brussel nog eens duidelijk bewezen: een grotere onnutte regelgeving-machine als de Europese Unie is niet te bedenken!

Maar ook het bedrijfsleven heeft er veel last van: regels, gebrek aan delegatie, gebrek aan vertrouwen (in de ondergeschikten) en vooral focus op korte termijn. Wat dat betreft is het nuttig eens te kijken naar “The Ten Truth” van The Berry company. Ze zijn leerzaam en openen ogen:

 

Berry Company, ten truth, blueprint for succes,
The Berry Company: The Ten Truth | Blueprint for Succes

 

 

 

 

Hoe haal je de economie van Nederland onderuit? de Gouden Standaard!

goudendollarstabndaardIk zat net (14 februari 2012; 10:00u) op de televisie te kijken naar de slechte berichten over de staat van de Nederlandse economie (die recessie werd door de journalisten na afloop gebagatelliseerd; ook dat past in het huidige tijdsbeeld: politici en journalisten lijken niet te zien wat er bij de burgers en de het MKB aan de gang is: armoede, pessimisme  opsouperen van de reserves; dus de grote klap gaat nog komen). In de gepresenteerde cijfers kwam het desastreuze effect van de BTW verhoging van 19% naar 21% even ter spraken. Ik moest toen aan Hendrik Colijn denken en zijn Gouden Standaard.

In de geschiedenis lessen werd vroeger als we het hadden over de grote recessie van de 30-tiger jaren er aan herinnert dat de ellende voor Nederland werd verergerd omdat onze regering, onder leiding van de wat kleurloze en naïeve Colijn (militair en carrière ambtenaar) heel lang hebben vast gehouden aan de zogenaamde GOUDEN-standaard. Kenmerk van de oplossing van het vasthouden aan de Gouden standaard is dat het veronderstelt dat monetaire maatregelen een economische crisis zal oplossen. En dat is natuurlijk niet zo. dat kan alleen economische groei en dus meer consumptie.

Hendrikus_Colijn
Hendrik Colijn

We kijken nu met enige dedain naar de figuur van Colijn: de naïeveling die maar niet kon geloven in de nieuwe economische inzichten van geleerden als Keynes. Ik denk dat over vijftig jaar wij naar de huidige politici en ambtenaren van Nederland en de Europa zullen kijken als allemaal een soort Colijn-figuren: hardleers, naïef, en vooral ook leugenachtig. Wat er bij komt is nu misschien ook die kwalificatie van leugenaars, want het is duidelijk dat de huidige generatie politici over de economische werkelijkheid en de goed weg te gaan vooral huichelen.

Wat is anno 2013 de Gouden Standaard? De 3% begrotingsnorm van de Europese Commissie! Het is deze norm en het ziekelijke gedrag van de gemiddelde Nederlandse Haagse politici (en hun kritiekloze journalisten-vriendjes), die norm als een heilige opdracht op te vatten. Dat heeft veroorzaakt dat de de politici van het zogenaamde Kunduz-akkoord zo trots waren op de desastreuze maatregel van BTW verhoging naar 21%. Hoe bekrompen kan je zijn.

Laat er geen misverstand over bestaan dat (grote) overheidstekorten op termijn natuurlijk funest zullen zijn voor de welvaart in een land. je zult toch wel stom zijn om de welvaart die binnen een land uiteindelijk wordt gegenereerd voor een groot deel weer te besteden aan het afbetalen van rentes in plaats van daarvoor de welvaart van je burgers te vergroten, respectievelijk goede werken te verrichten. Deze goede werken kunnen zijn milieu-verbetering, het helpen van andere landen, het steunen van de armen, en verzorgen van de zieken.

Dus natuurlijk moet je als overheid stoppen met uitgaven die nu even niet nodig zijn, de hobby’s van onze politici, het steunen van franse boeren, geld uitgeven aan nieuwe leden van de EU, geld storten in de bodemloze put van de Griekse staatsobligatie-houders (= speculanten aangemoedigd door Prodi), etc. Kortom er is ook op het punt van verminderen van de overheidsuitgaven veel te winnen op korte termijn. Maar dat zou eigenlijk niet het onderwerp van de kabinetsformatie in dit voorjaar hebben moeten zijn.

Want er is maar één manier om overheidstekorten effectief en snel weg te werken en dat is het veroorzaken van economische groei. En het is niet de overheid die voor die groei zorgt, maar uitsluitend de ondernemende burgers. De overheid kan alleen maar stimuleren en belonen. Dus alles zou door de regering gedaan moeten worden om:

– burgers te stimuleren ondernemer te worden of te blijven (krediet-faciliteiten, arbeidsmarkt-versoepeling, (vennootschaps) belasting verlagingen, handelsbetrekkingen stimuleren, regels en bureaucratie opheffen.

– investeringen in onderwijs die gericht is op het beter kunnen doen van onderzoek en research waaruit nieuwe economische activiteiten kunnen ontstaan.

– goedekope grondstoffen voor de industrie (met name energie), dus geen heffingen, belastingen en quota.

– aanleggen van infrastructuur waarmee economische activiteiten worden geholpen

– burgers meer vrij inkomen te geven om te consumeren

Dus: minder regels, geen politieke hobby’s die de economie beperken, maar vooral belastingverlagingen. Dus substantiële BTW-verlagingen zouden zinvol zijn geweest, en niet het monetaire instrument van lage rentes, want dat helpt alleen het inkomen van spaarzame burgers te verminderen. “Hoe haal je de economie van Nederland onderuit? de Gouden Standaard!” verder lezen

Oplages van kranten groeien in Azië nog steeds

Wat lezen we op Dutchcowboys: “Wereldwijd groeien de oplages van kranten nog“.

Het lijkt een vreemde mededeling in het Internet Tijdperk, maar als je je realiseert dat die groei bijna geheel wordt veroorzaakt door groei in de Azië ook weer goed te begrijpen:

Kranten zijn een typisch middenklasse product voor gezinnen die zijn gesetteld: huisje, boompje, beestje. En dat een groep die juist wat in veel Aziatische landen nu snel aan het ontstaan is. Verder zal overal waar de krant een plek krijgt in het dagelijkse routine van dat middenklasse gezin zal het een gewenst en uiterst sterk product blijken te zijn. Voor de grote on-line doorbraak in Nederland werd de neergang van de oplages voornamelijk veroorzaakt door het feit dat we het tijdperk van de jeugd hebben verlengd van 20 naar ruim 30 jaar; dan pas komt “huisje, boompje, beestje” en prompt nam men dan ook een kranten abonnement.
Verder zal men een krant nemen en willen behouden als de inhoud aansluit bij de lezers (differentiëren) en de prijs goed is. Wat hebben we in Nederland sinds de 80-tiger jaren gedaan: (1) onder druk van de bedrijfseconomie (aanschaf van nieuwe dure persen) is er tot fusies en tot minder differentiatie overgegaan, en (2) terwijl de IT juist flexibel edities had moeten kunnen creëren is de krantenwereld opgescheept geworden met de meest beroerde en kostbare ICT die men kan bedenken die niet ten dienste stond van het creëren van een slimme product/marktcombinatie; (3) is de redactie arrogant met de rug naar haar lezers gaan staan, en(4) hebben de RadenvBestuur en directie gedacht dat in de krantenwereld de wetten van de prijselasticiteit niet bestaan en dus de prijzen van advertenties (even dodelijk voor de oplages; advertenties moeten voor de lezers waardevolle aanvulling zijn op de inhoud) en die van de abonnementen excessief verhoogd.
Ik weet dan ook zeker dat een deel van het succes van de oplagegroei in Azië wordt veroorzaakt door (nog)markt conforme prijzen.
De niet te ontkennen neergang van de kranten business in de westerse wereld is uiteraard voor een deel het gevolg van het internettijdperk (andere gewoontes in gezinnen), maar voor een groot deel toch gewoon veroorzaakt door de directies en redacties zelf.

Wat als we de spellingsregels afschaffen?

OK, we hebben bedacht dat we schoolkinderen een door heel geleerde studeerkamer-deskundigen samengestelde spellingslijst, het groene boekje, met bijbehorende spellingsregels foutloos moeten leren toepassen. In zo’n systeem moeten onze onderwijzers en leraren deze onmenselijk taak wel laten uitvoeren en zullen ze die regels wel ongeveer moeten kunnen toepassen en uitleggen. Onmenselijk omdat werkelijk geen Nederlander voor 100% foutloos – uit zijn hoofd – volgens de wet kan (leren) spellen.

Groene Boekje
Groene Boekje

Maar los daarvan, spellingsregels in de huidige vorm zijn nutteloos en dienen geen ander doel dan dat heel veel mensen een minderwaardigheidscomplex aan te praten. Want vanaf dag één op school worden we gehersenspoeld, dat foutloos spellen hééél belangrijk is en dat het niet foutloos kunnen spellen laat zien hoe (a) dom je bent, (b) en je dus niet verder kan leren, (c) én dus niet vooruit komt in de echte wereld en tenslotte, de ergste kwalificatie: (d) dan ook niet zuiver kan denken.

Kortom niet goed (kunnen) spellen maakt van je een maatschappelijke paria. Hoe diep die afkeuring verankerd is, blijkt wel uit de voortdurende uiterst aggressieve toon die taalpuristen voortdurend uitstoten. Over haatzaaien gesproken!

“Wat als we de spellingsregels afschaffen?” verder lezen

A-sociale ambtenaren

BBC commentator Jeremy Clarkson
BBC commentator Jeremy Clarkson

Onlangs hielden de vakbonden van de ambtenaren in het Verenigd Koninkrijk een grote landelijke 24-uurs staking. Die staking ging over de voorstellen om de pensioenen te versoberen ingegeven door de huidige financiële en dus economische crisis.

Over het algemeen werd de staking door de rest van de Engelsen gelaten ondergaan. De media had er natuurlijk de onuitgeproken sympathie voor, maar opeens werden de eindbewoners hard wakker gemaakt door een beroemde commentator bij de BBC in een satirisch talk-show Top Gear. Daar durfde Jeremy Clarckson de stakers te dreigen met doodschieten. Hier het omstreden citaat:

 ‘Frankly, I’d have them all shot. I would take them outside and execute them in front of their families. I mean, how dare they go on strike when they have these gilt-edged pensions that are going to be guaranteed while the rest of us have to work for a living?

Ik ga er maar even vanuit dat het eerste deel – gezien de setting van het programma – niet al te letterlijk werd bedoeld, maar u begrijpt het al, de “hele wereld” viel over Jeremy heen: “Schande!”, hoe durf je hardwerkende ambtenaren zo te bejegen.

Dat effect leidde de discussie af van het tweede deel van zijn uitspraak: “hoe durven ze te gaan staken terwijl ze een goud-omrande pensioenregeling hebben dat ze gegarendeerd willen hebben voor de rest van hun leven terwijl anderen daar nu hard voor moeten werken!”

En daar heeft Clarckson natuurlijk alle gelijk van de wereld: de stakers zijn egoïstische burgers. Immers wat ze zeggen: als het slechter gaat met het land willen wij daar niets van merken, de rest, die toch al hard door de economische crisis zal worden aangepakt, hebben ook even te zorgen voor het op peil houden van onze arbeidsvoorwaarden en pensioenen.

En dat is natuurlijk ongekend egoïstisch. Natuurlijk het hoort bij de natuur van de vakbonden, “niet wij maar zij (overheid, werkgevers, zelfstandigen, betalen“, “niet de vakbondsleden die werknemer zijn, maar de stommeriken die geen lid worden zullen boeten” maar in dit geval is de a-sociale insteek wel heel gênant.

Ik denk dat we in Nederland dezelfde discussie kunnen voeren over de opvattingen en uitkomsten van de pensioen discussie van de vakbonden, werkgevers en de overheid. Ook hier wordt de rekening bij anderen neergelegd. A-sociaal dus.

Leven boven onze stand: verzorgingsstaat in EU is niet meer vol te houden

Steun voor de verzorgingsstaat in de publieke opinie 1970-2002
Steun voor de verzorgingsstaat

Wat politici maar niet willen zien is dat Griekenland al heel lang gewoon failliet is. En dan ben je dus niet te redden met goedkope leningen, want je hebt gewoon niet meer het vermogen het geld terug te verdienen. Dat geldt waarschijnlijk ook voor Portugal, zeker voor Cyprus. Italië leeft ver boven zijn stand, maar heeft – weliswaar gehandicapt door bureaucratie en idiote regelgeving – in ieder geval nog het economische vermogen geld te verdienen. Dat geldt ook voor Frankrijk, maar dan zullen we ze ook een keer moeten gaan vertellen dat de andere (= noordelijke) EU staten hun inefficiënte boerenbedrijven niet meer blijven steunen, eén grote schande van de EU, naast de enorme idioot veel betaalde ambtenaren in Brussel, en de uitvreters in het Europese parlement.

In welke politieke constellatie dan ook ALLE EU landen hebben de laatste decennia ver boven hun stand geleefd. Ook in Nederland, en als het nu nog is bij te benen met zo nu en dan een lening op de wereld kapitaal markt en dus het accepteren van een grotere overheidstekort. En dat structurele geld-te-kort is wat huidige financiële crisis nu genadeloos bloot legt. Daarom zouden politici wat eerlijker naar hun burgers kunnen zijn door te zeggen dat het failliet van Griekenland en Portugal, en de problemen in Italië, Frankrijk en Spanje waarschijnlijk de Euro niet meer overeind houdt en dat de afschaffing, ja wel degelijk een welvaarts dip zal betekenen. Maar dat is niet anders dan dat we nu de rekening krijgen gepresenteerd van onze eigen politie om op te grote voet te leven. Dat de interne EU-politiek van de zuidelijke staten er toe leidt dat, zoals het er nu naar uitziet, dat Noord vooral de rekening van de overvloed van de Zuidelijke landen gaan betalen is onrechtvaardig. Het zou beter zijn dat ieder land zijn eigen monetaire problemen eerst maar even oplost voordat we weer verder gaan met een, uiteindelijk onvermijdelijk, verenigd Europa.

Wat dat betreft is het misschien goed maar niet al te lacherig naar Griekenland, Italië en Portugal te kijken, want hun situatie is ook ons voorland. Onze staatsfinanciën zijn structureel niet in de hand te houden als we niet radicaal afscheid nemen van de uitgangspunten van de huidige verzorgingsstaat. Daarom is de nu gepresenteerde oplossing voor het stringenter controleren van EU-landen op hun begrotingen vooral wishful thinking en niet gebaseerd op inzicht over de hoe en waarom van de enorme staatsschulden OVERAL in Europa. “Leven boven onze stand: verzorgingsstaat in EU is niet meer vol te houden” verder lezen

Griekenland heeft Europese Unie in haar greep: Referendum in Griekenland

Is dat schrikken. Willen het Griekse (socialistische) kabinet opeens dat de maatregelen van de EU en IMF aan de bevolking in referendum voorleggen. Schrikken omdat onze (Europese) elite al heel lang heel ver afstaat van alles wat naar democratie riekt: een niet gekozen voorzitter van de EU, een niet gekozen operette president van de EU, een niet gekozen Europese Bank president, verdere commissieleden die in achterkamertjes en niet op basis van kwaliteit worden benoemd, het beschimpen van iedereen die iets kritisch zegt over het mooie project Europese Unie en de Euro, en het systematisch tegenhouden van referendums over de EU en als er referendums zijn ze domweg negeren als het voor de bureaucraten even niet uitkomt. En niet te vergeten, het Europese Parlement volzetten met duur betaalde politieke vriendjes die als applausmachine willen optreden. En nu willen de uitvinders van de democratie gewoon even hun bevolking vragen of ze de bemoeienis van de geldschieters wel willen. Of wil men liever failliet gaat, wat voor de snelle nieuwe opbouw van Griekenland waarschijnlijk het beste zal zijn.

Maar ook schrikken omdat dat natuurlijk een lelijke streep is door de rekening van de o zo graag als eenheid opererende regeringsleiders van de EU. En potdomme, het ergste is natuurlijk wel dat Griekenland niet eerst toestemming van Sarkosy en Merkel hebben gevraagd, want het idee dat de EU landen nog soeverein zijn is, weliswaar zonder enige fundamentele discussie in welk EU-land dan ook, door de EU natuurlijk allang doorgestreept.

Maar nu loopt de briljante Europese regeringsleiders en de Brusselse bureaucratie in zijn eigen messen: omdat hun plan is gepresenteerd als de enige wat ons van een financiële ramp kan behouden, kan men zonder groot gezichtsverlies geen ander scenario meer bedenken en uitvoeren.  Als men steeds alle opties had besproken (waaronder faillissement en opdoeken Euro) en duidelijk had gemaakt wat de effecten zijn, had men moeiteloos kunnen opschalen, maar nu rest hun alleen hun aftreden en het stokje overgeven. Want ik neem aan dat het met soldaten binnenvallen van Griekenland, hoe mooi die optie voor veel Europese Bureaucraten ook zou zijn, toch echt een brug te ver is.

Omdat de Eurofielen zich zelf zo hebben vastgegrepen in het Matra van: “de Euro moet hoe dan ook gered worden, want het faillisement van Griekenland of de val van de Euro is dramatisch slecht voor de burgers”, dat ook als Griekenland zich blijft misdragen (schulden lijven groeien, veel aangekondigde maatregelen gewoon niet uitvoeren, het afkondigen van een referendum) dan nog zal de Europese Unie steeds weer Griekenland gaan helpen. Griekenland heeft nu de Europese Unie in haar greep en niet anders om!

Natuurlijk, als Griekenland Failliet gaat is dat voor veel (Europese) landen dramatisch omdat hun banken in de problemen komen; natuurlijk de afschaffing van de Euro heeft zijn prijs, maar die negatieve schade zal per definitie minder zijn dan het aanmodderen door het faillissement van Griekenland als maar uit te stellen, en het in stand houden van de Euro voor landen als Italië, Spanje en Griekenland (en mogelijk Frankrijk en België) omdat het natuurlijke mechanisme voor financieel wanbeleid, namelijk de devaluatie, is uitgeschakeld.

De Euro was een slecht project, heeft geen welvaart gebracht, is onprofessioneel uitgevoerd door ondermaatse politieke leiders, en is exit. Mogelijk moeten we een tribunaal gaan oprichten om de schuldigen te berechten wegens wanbeleid met grote sociale gevolgen.

UPDATE: OK, het referendum is van tafel; niets geen woorden meer van Papandreou over het prachtige middel van de democratie: een volksraadpleging. De bovenmeesters bijeen in de G20 (wat is nu het nut van die bijeenkomst?), hebben, zo vinden zij de lastige leerling even in de hoek gezet, volgens mij is Papandreou vooral door zijn eigen politici tot “de orde” geroepen, maar goed één ding is duidelijk: nu moet de EU zijn werkelijke aard laten zien: of ze staat toe, en komt dus ook uitdrukkelijk met die optie, dat Griekenland failliet gaat en dus uit de Euro (en dus uit de EU), of ze gaan de Euro nog tegen beter weten in redden en dan kan feitelijk Griekenland doen en laten wat ze wil, want ze zal toch wel op de been worden gehouden. Ik denk dat de politieke leiders met veel mooie woorden à la de G20 wel door gaan met redden, maar de economische werkelijkheid zal ook die weg doodlopen. Een faillissement van Griekenland is al twee jaar onafwendbaar en de vraag is alleen hoeveel chaos, middelen de leiders nog willen en kunnen steken in een crisis die alleen, en alleen door hen zelf is veroorzaakt.

Nieuws: van elkaar overschrijven?

Delen van de Grote Spectrum Encyclopedie GSE
Grote Spectrum Encyclopedie (1973-1979)

Toen ik bij Het Spectrum in 1976 kwam zaten we nog in de PAROOL-TOREN aan de Wibautstraat te Amsterdam. Op, ik dacht de 11de etage, zat de redactie rond een soort van kantoorplein, welke De Brink werd genoemd. Op die brink stonden alle belangrijke encyclopedieën van de Wereld. Ik realiseerde mij dat, hoe vernieuwend de Grote Spectrum Encyclopedieook was, hoe gedreven de redactie, hoe fantastisch het beeld materiaal, hoe slim de verwijzingen structuur, uiteindelijk schrijven encyclopedie redacteuren hun artikelen in basis gewoon over uit andere encyclopedieën. Met alle gevolgen van dien, want toen halverwege het project we een nieuwe Hoofd Documentatie in ons midden kregen, de heer Leo Hirs, kon hij genadeloos laten zien hoe we fouten in de encyclopedie konden herleiden naar fouten in de andere (anders-talige) encyclopedieën waaruit we de gegevens hadden overgeschreven. Het was in ieder geval de startschot tot een toentertijd uniek project bij Spectrum Naslagwerken, om tenminste alle geboorte- en overlijdens-gegevens aan de burgelijke stand van over de hele wereld zelf te checken.

Spectrum Compact 

Dat project is overleden met de snelle neergang van de gedrukte encyclopedieén maar als u toch overschrijft doe dat dan wat betreft geboortedata e.d. uit de Spectrum Compact Encyclopedie: dat zijn het beste gecheckte uit ons taalgebied. Inclusief de juiste geboortedatum van Prins Bernard.

“Nieuws: van elkaar overschrijven?” verder lezen

Bankencrisis: gaat de overheid de banken de oren wassen?

Belgische Bank Dexia met vlag op antartica: de bank is onder het viespunt gedaald.
Dexia Bank onder het vriespunt

Ik wil graag aannemen dat het voor een land goed is dat als banken dreigen om te vallen dat de overheid moet bijspringen en ingrijpen. In Nederland is dat met verschillende banken een paar jaar gelden gebeurd; nu is België en Frankrijk met Dexia aan de buurt. Dt gebeurd nadat toen de eerste golf van banken problemen zich had voorgedaan de politici hadden verzekert dat dit niet meer gaat gebeuren en men heeft dus veel maatregelen genomen. Dat heeft niet geholpen en dat heeft alles te maken over de cultuur die binnen banken heerst en waaraan de politici niets willen doen. Er zijn twee opmerkingen te maken over dit soort hulp van de overheid aan (private) banken:

 

1. De vraag is hoe het überhaupt mogelijk is dat, zoals Dexia, banken in de problemen komen, vooral door de onder-dekking van zogenaamde “bad” investeringen, in het geval van Dexia met Griekse Staatsobligaties en met slechte hypotheken uit de VS. Immers de banken hebben ons de laatste jaren bezworen dat het uitbetalen van enorme topsalarissen en bonussen zo nodig was om – op de wereld markt! – top kwaliteit aan bankmedewerkers te werven en vast te houden. Die topasalaridssen en bonussen zijn royaal uitgekeerd, en toch in de problemen. Bijna niemand lijkt nu te zeggen: hé banken jullie hebben toch top-personeel, hoe kunnen die nu in Griekse staatspapieren investeren terwijl iedereen behalve onze kabouters in Den Haag weten dat daar geen geld wordt verdient en die papieren die niets waard zijn. Hoe kan het nu dat ze zulke slechte hypotheken uit de VS kunnen aankopen? Nu iedereen die inzicht heeft wat bonussen met de organisatie en betrokken medewerkers doen zal zich daarentegen niet verbazen over deze effecten: bonussen is de kanker van het bedrijfsleven en dient te worden vermeden. De overheid had dus na de laatste bankencrisis onverwijld moeten besluiten bonussen bij banken te verbieden omdat bonussen medewerkers doen gaan voor de risicovolle korte termijn terwijl banken per definitie uit den boze. “Bankencrisis: gaat de overheid de banken de oren wassen?” verder lezen