Waarom kwaliteit en kosten vermindering niet via de verzekeringsmaatschappijen kan en mag lopen

nu.nl. zorgverzekeraars Nderland, vrije atsenkeuzeNu.nl meldt vandaag dat  André Rouvoet, voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland,  de tweede kamer waarschuwt voor verdere kostenstijgingen. als de vrije artsen keuze niet wordt beperkt. Het is de vraag in hoeverre de tweede kamer zich onder druk wil laten zetten, weliswaar door een oud-collegapoliticus, door een organisatie die direct financieel belang heeft bij die inperking. Want duidelijk is dat “Zorgverzekeraars Nederland” zich niet hoeft te bekommeren over de kwaliteit van de zorg, en geen baat heeft bij kosten besparingen door de overheid, want dat is geen doelstelling van welke zorgverzekeraar dan ook,

Terwijl de oud-politicus Rouvoet zich zou moeten hardmaken voor het fundamentele recht van iedere patient zelf te kiezen uit de (door de overheid op grond van transparante kwaliteit regels) gekwalificeerde artsen.

Het is naïef te denken dat zorgverzekeraars op langere termijn de kosten gezondheidszorg voor de overheid zal verminderen. Zij zullen namelijk uiteindelijk in staat zijn nog meer geldstromen van overheid en burgers in hun reserves te laten vloeien. In de doelstellingen van de verzekeringsmaatschappijen is geen enkele (maatschappelijke) doelstelling over het niveau van de kosten te bekennen, immers ze kunnen gewoon ieder jaar de premies verhogen, daarbij kunnen ze hun uitbetalingsbeleid in de algemene voorwaarden zelf met gemak aanpassen.

zorgverzekeraars nederland logo

Het is verder idioot de verzekeringsmaatschappijen de kwaliteit van de gezondheidszorg te laten vaststellen. Die positie als direct belanghebbende kunnen en mogen ze niet krijgen. Zij gaan uiteindelijk naar de goedkoopste zorg en niet de beste.

Dat is overigens geen garantie dat 2de kamer leden niet zullen zwichten voor de non-argumenten gezien de gemiddelde kwaliteit en gebrek aan visie bij haar leden.

Wat zou een oplossing kunnen zijn voor het VOOR DE BURGER beperken van de kosten: vrije artsen keuze, vrije tarieven bij artsen, contact, werving, keuze terugbrengen naar het niveau van arts en patient. Alle facturen moeten dan ook ALTIJD van arts naar patient. Patentienten- en consumenten-organisaties en de media zorgen voor voorlichting aan burgers over kwaliteit van artsen en instellingen.

De overheid zorgt voor garantie basis kwaliteit artsen door opleidingens-eisen en kwaliteit uitvoering gekoppeld aan een artsen-licentie. De overheid hoeft verder dan allen te bepalen welke minimum vergoeding voor welke behandeling door de verzekeringsmaatschappijen aan de patient tenminste moet worden uitbetaald. Dat betekent ook dat als de patiënt  die zorg goedkoper kan inkopen dat ten voordelen van de patient en niet van de verzekeraar moet komen!
Dan kan de concurrentie tussen polissen van de zorgverzekering zich richten op:
– extra vergoedingen
– klantvriendelijkheid bij verwerking en uitbetaling facturen
– prijs verzekering

En dat zijn de zaken waar de zorgverzekeraars zich voor hun verzekeringsnemers ook daadwerkelijk druk over moeten maken.

A-sociale ambtenaren

BBC commentator Jeremy Clarkson
BBC commentator Jeremy Clarkson

Onlangs hielden de vakbonden van de ambtenaren in het Verenigd Koninkrijk een grote landelijke 24-uurs staking. Die staking ging over de voorstellen om de pensioenen te versoberen ingegeven door de huidige financiële en dus economische crisis.

Over het algemeen werd de staking door de rest van de Engelsen gelaten ondergaan. De media had er natuurlijk de onuitgeproken sympathie voor, maar opeens werden de eindbewoners hard wakker gemaakt door een beroemde commentator bij de BBC in een satirisch talk-show Top Gear. Daar durfde Jeremy Clarckson de stakers te dreigen met doodschieten. Hier het omstreden citaat:

 ‘Frankly, I’d have them all shot. I would take them outside and execute them in front of their families. I mean, how dare they go on strike when they have these gilt-edged pensions that are going to be guaranteed while the rest of us have to work for a living?

Ik ga er maar even vanuit dat het eerste deel – gezien de setting van het programma – niet al te letterlijk werd bedoeld, maar u begrijpt het al, de “hele wereld” viel over Jeremy heen: “Schande!”, hoe durf je hardwerkende ambtenaren zo te bejegen.

Dat effect leidde de discussie af van het tweede deel van zijn uitspraak: “hoe durven ze te gaan staken terwijl ze een goud-omrande pensioenregeling hebben dat ze gegarendeerd willen hebben voor de rest van hun leven terwijl anderen daar nu hard voor moeten werken!”

En daar heeft Clarckson natuurlijk alle gelijk van de wereld: de stakers zijn egoïstische burgers. Immers wat ze zeggen: als het slechter gaat met het land willen wij daar niets van merken, de rest, die toch al hard door de economische crisis zal worden aangepakt, hebben ook even te zorgen voor het op peil houden van onze arbeidsvoorwaarden en pensioenen.

En dat is natuurlijk ongekend egoïstisch. Natuurlijk het hoort bij de natuur van de vakbonden, “niet wij maar zij (overheid, werkgevers, zelfstandigen, betalen“, “niet de vakbondsleden die werknemer zijn, maar de stommeriken die geen lid worden zullen boeten” maar in dit geval is de a-sociale insteek wel heel gênant.

Ik denk dat we in Nederland dezelfde discussie kunnen voeren over de opvattingen en uitkomsten van de pensioen discussie van de vakbonden, werkgevers en de overheid. Ook hier wordt de rekening bij anderen neergelegd. A-sociaal dus.

OV Chip: prachtig idee, beroerde uitvoering

Wat we ook vinden van liberalisering van oude overheidsdiensten, laat het duidelijk zijn: openbaar vervoer is een nutsvoorziening en dus een zorg en verantwoordelijk voor de overheid. We laten private bedrijven en medewerkers geld verdienen aan in de grond overheidsgeld want zonder enorme investeringen in de infrastructuur (bij de spoorwegen natuurlijk de railsen, maar busmaatschappij verdienen hun geld gewoon op door de overheid 100% gefinancieerde wegen}. Dus als we het nodig vinden om een prachtig systeem van de OV-chip in te voeren dan kan het niet anders dat de overheid de regels stelt en niet de particuliere betrokken bedrijven.

De OV-chip is een prachtig idee: de heb een elektronisch kaartje, je begint je reis, je laat je kaartje zien aan een elektronische lezer en als je op bestemming bent dan stap je uit door je af te melden. Je betaalt de kilometers die je hebt gereisd.

Eenvoudig en het zou de betrokken vervoersbedrijven een goede gelegenheid zijn hun wat complexe en soms ontspoorde regels, soorten abonnementen, uitzonderingen en tegen het licht te houden en het allemaal wat transparanter en uniformer maken.

En als men gebruik wil maken van de nu steeds meer geoptimaliseerde centrale systemen van vertragingen, omleidingen en andere bijzonderheden, dan is voor de berekening van je openbaarvervoerskosten eigenlijk het meest klantvriendelijke en transparantste systeem het volgende:

“OV Chip: prachtig idee, beroerde uitvoering” verder lezen

Sociale Media geven burgers macht tegen zalvende politici

De brand van Moerdijk is waarschijnlijk de eerste test-case voor de overheidsdienaren en politici in de door Internet zo veranderende wereld om te gaan met de macht en de druk van de sociale media. Daar waar de gevestigde media even tijd nodig had om hun publieke taak te organiseren, zware camera’s hebben opgebouwd, waren de burgers in de omgeving al direct begonnen met hun nieuw taak: wereldkundig maken van nieuws, en het publiceren van foto’s en video’s. De voor deze rampen in eerste instantie verantwoordelijke ambtenaren gemeentelijke en regionale diensten waren hun commando-posten nog aan het inregelen en dachten vanavond wel eens de eerste persconferentie te kunnen geven, dus het voorlichten van het publiek had het nu nog even geen tijd. Dat gaat vanaf nu met twitter, blogs, Youtube, Hyves niet meer werken.

De politici en ambtenaren worden daarbij nog eens extra beperkt door het vooroordeel dat voorlichting vooral ook te maken heeft met “hoe verpak ik de boodschap”, in plaats van “hoe deel ik met het publiek mijn kennis; hoe onvolledig, hoe speculatief, en hoe gedetailleerd ook”, kiest men voor “eerst verzamelen. Men kiest er voor om deskundigen eerst de beschikbare gegevens te laten analyseren, en dan goed nadenken hoe de boodschap te verpakken en wanneer ik het ga vertellen. Alles vanuit de verkeerde aanname dat men als overheid de informatie-voorziening goed (en ik neem gelijk aan, met de beste bedoelingen!) kan regiseren. In de tijd van Internet, sociale Media en Youtube enerzijds, en 24-nieuwszenders anderzijds moet je die regie gewoon vergeten. Die zal je in dit tijdsgewricht nooit meer hebben, en hoe meer je tracht te regisseren en hoe zalvender je woorden worden, hoe harder de kritische werkelijkheid op je zal terugslaan. Dat is precies wat er met de ramp van moerdijk is gebeurd. En de overheid zal in dit dossier nooit meer worden geloofd. “Sociale Media geven burgers macht tegen zalvende politici” verder lezen

Ambtenaar laat zijn spierbalen zien: Harm Brouwer van het Openbaar Ministerie

Top-ambtenaren zijn ook maar mensen, en als iedereen hebben dus ook zij hun politieke voor en afkeuren, hun vooroordelen en oogkleppen en worden zoals alle mensen beperkt door hun persoonlijkheidsstructuur en intelligentie. Om Top-ambtenaar te zijn moet je daarbij twee uiterste combineren: je hebt die topfunctie omdat je ambitieus en dominant bent, enerzijds, en anderzijds dien je onbevooroordeeld je politieke baas te steunen en politieke besluiten onverwijld en correct uitvoeren. Wij als burgers zijn natuurlijk niet geïnteresseerd in hun persoonlijke opvattingen over politieke onderwerpen. Die rol spelen lukt natuurlijk slecht en in verkiezingstijd grijpen traditie getrouw top-ambtenaren hun kans om hun politieke mening onder het mom van goedbedoelde ‘waarschuwingen’ te geven. Zeker nu de politieke discussie gaat om bezuinigingen en het eigenlijk niet meer ter discussie staat dat die bezuinigingen ook het ambtenaren-leger zal gaan Nu was Harm Brower, het hoofd van het Openbaar Ministerie, aan de buurt bij de presentatie van zijn jaarbericht 2009.

Jaarbericht 09 Openbaar ministerie Titel pagina
Titel pagina Jaarbericht 09 Openbaar ministerie

Volgens de Volkskrant heeft Brouwer bij de presentatie het volgende gezegd: ‘Nederland zal onveiliger worden door de noodzakelijke bezuinigingen die er voor het Openbaar Ministerie aankomen’. ‘De druk op de overheidsfinanciën is zo enorm dat iedereen zijn bijdrage zal moeten leveren, ook het OM. De kaasschaaf volstaat niet meer’. ‘Als politici minder geld geven, moeten ze ook willen bezuinigen op hun ambities. (NB: vet is door mij aangebracht! DA). Die kunnen we dan niet meer waarmaken. De samenleving zal de politie, het OM en rechters schuld geven als dat blijkt en verwachtingen niet zijn bijgesteld. Politici moeten zorgen dat wij niet belanden tussen de hamer van bezuinigingen en het aambeeld van te hoge verwachtingen’,  zei de baas van het OM volgend De Volkskrant.

Het gaat mij even over de uitspraak; ‘ls politici minder geld geven, moeten ze ook willen bezuinigen op hun ambities”. Afgezien van het feit dat dat een politieke uitspraak is, die een ambtenaar niet hoort te doen, maar de inhoud is ook onzin. “Ambtenaar laat zijn spierbalen zien: Harm Brouwer van het Openbaar Ministerie” verder lezen

Ambtenaren zijn heilig: wie maakt hier de dienst uit?

Je kunt je afvragen in wat voor land we leven als we steeds in de politiek voorstellen om misstanden te veranderen of beleid te wijzigen te horen krijgen dat dat niet kan. Dat geldt voor veel onderwerpen met als argument dat dat niet meer kan vanwegen regelgeving vanuit Europa, of – met name studeerkamer rechtsgeleerden hebben daar een handje van, dat “internationale verdragen” dat onmogelijk maken. Alsof wij als regering of burgers die de volksvertegenwoordigers keizen wel wetten en verdragen mogen aan laten nemen, maar dan voor de eeuwigheid niet meer kunnen veranderen. Als we een verdrag zijn aangegaan kunnen we die hopelijk ook wel weer opzeggen! Als we een wet maken, kunnen we die hopelijk toch nog wel een keer afschaffen?

Zo kunnen we natuurlijk als Nederland, verdrag van Maastricht of niet, als soevereine staat besluiten weer uit de Euro-zone te stappen.

Wat is dat dan voor een drogreden van het Centraal Planbureau dat men – bij het doorrekenen van de verkiezingsprogramma’s zegt: “besparingen voor ambtenaren strepen we door want dat kan toch niet worden gerealiseerd’! Waarom niet denk ik dan. Misschien omdat tot op heden de politici te laf waren om in te grijpen?  Of omdat we weten en regels hebben gemaakt waar we nooit meer van afkomen? Als het klopt wat het planbureau zegt, dan heb ik tenminste een suggestie voor de verkiezingsprogramma’s van alle nederlandse partijen: per direct de exclusieve en discriminerende status van ambtenaar afschaffen. Desnoods ook als er weer in Nederland rechters zijn te vinden die het voor hun rekening nemen om dat te verbieden.

Wie maakt hier eigenlijk de dienst uit?

your are fired

Nederland gaat aan protocollen ten onder

Waar politici, wetenschappers, medici, accountants, juristen, politicommissarissen en bestuurders van bedrijven het idee vandaan halen dat het opstellen, uitvaardigen, controleren, laten onderteken en de naleving checken van protocollen en procedures is onduidelijk. Als ze al een heilzame werking zouden hebben dan moeten we nu in de hemel op aarde leven gezien het aantal en de omvang van de toepassingsgebieden (die alle haarvaten van de maatschappij inmiddels omvat) van die protocollen en regels.

Voorbeeld van een protocol
Schema voor een protocol

De heilzame werking van deze procedures is de grootste leugen van de huidige en complex gemaakte, door juristen en accountants georkestreede wereld.  Rechters spreken geen recht meer maar passen alleen nog maar procedures toe. Politici en ambtenaren bureaucratiseren er driftig op los. Grote bedrijven vergaderen zich te pletter, en zijn onbestuurbaar door gedetailleerde verslaglegging en protocollen-opstellers. In plaats dan de bestuurders zich met de haar mensen, de organisatie en de markt en haar producten bezig houdt zijn ze bezig zich procedureel in te dekken voor alles en nogwat. Kinderbeschermers worden regeltoepassers. Verplegende worden boekhouders van formulieren. Agenten zitten achter het bureau hun administratie bij te werken.

De ongemene vlijt waarmee de regels en protocollen, althans op papier, worden nagekomen en in formulieren, management-letters en procesverbalen worden vastgelegd is alleen te verklaren door het feit dat als men nu maar kan aantonen dat men de procedures correct heeft gevolgd men wordt vrijgesproken van elke schuld en vervolging. Het is allemaal in het kader van “cover your ass” en op voorhand je “eigen straatje schoonvegen”. Het feit dat protocollen en reglementen zo’n verwoestende uitwerking heeft op het rechtvaardig functioneren van onze maatschappij heeft dan ook alles te maken dat daarmee de verantwoordelijkheid of het iemand aanspreken op zijn gedrag en daden wordt “afgekocht”. Rechters worden niet aangesproken op de inhoud van hun vonnis maar op het correct toegepast hebben van regels en procedures. Daar sta je dan als burger die recht zoekt.

Je hoeft over deze problematiek maar even na te denken om te weten dat veel regelgeving is opgesteld en uitgevaardigd omdat zich een (toevallig, éénmalig of zeldzaam) incident zich voordoet. Media hebben de neiging om dat op te roepen tot onderzoek en actie. Actie voor de meeste bestuurders alleen tastbaar te maken door het opstellen en uitvaardigen van een procedure, weten, regels. Terwijl het in negen van de tienkeer duidelijk is dat het probleem is veroorzaakt door ondeskundigheid van de uitvoerder en gebrek aan kwaliteit bij zijn leidinggevenden.

Hoe ongemeen verwoestend het opstellen van procedures en protocollen is – in plaats van het goed en gedegen opleiden door leraren die er verstand van hebben – vooral ook uit de praktijk – bleek gisteren (woensdag 17 maart 2010) wel uit de persconferentie van de officier van Justie over de verdwijning en moord van Milly Boele. “Nederland gaat aan protocollen ten onder” verder lezen

CPB: zware maar vooral politieke boodschap

Logo Centraal Planbureau
Centraal Planbureau

Met verbijstering heb ik gisteren (dinsdag 16 maart 2010) naar het nieuws gekeken waar de CPB-directeur Coen Teulings volgens de Telegraaf – die dan ook de kop kwam: “zware boodschap CBP: 29 miljard bezuinigen” sprak “van een forse opgave voor de politiek, vergelijkbaar met die aan het begin van de jaren tachtig. Uit de cijfers komt naar voren dat de economische groei zich dit en volgend jaar weliswaar herstelt, met 1,5 en 2 procent, maar dat de gevolgen van de crisis vooral op langere termijn merkbaar zijn…” .

Mijn verbijstering had betrekking op de manier waarop directeur Teulings (gewoon een hoge ambtenaar) een boodschap hielt alsof hij de dag daarvoor was gekozen als onze nieuwe minister-president en de bevolking onder zijn leiding nu door onpopulaire maatregelen er wel weer even boven op zal brengen. Als hij al niet deed alsof hij net gekozen was, dan mengde hij zich met zijn wijze van presentatie in ieder geval als politicus qua tijdstip en inhoud in de verkiezingscampagne.

Hij zal wel PvdA lid zijn.

Dat gedarg is voor niet door de bevolking gekozen ambtenaren ongewenst. Echter de media en de politici zwijgen erover en zeggen over dat soort gedrag niets.

Het gaat hierbij niet om het feit dat hij als dienaar van de overheid in alle openheid zijn bevindingen van onderzoek en uitkomsten van zijn modellen (zijn die bevindingen en modellen overigens openbaar te verifiëren? kunnen wij alle briefwisselingen en emails van hem en zijn dienst met zijn broodheren en andere politici inzien?) prijs geeft, dat is prima, maar het feit dat hij er typisch politieke (en ook nog op dit moment gewenste politieke ) maatregelen aanverbond.

Het is boven elke twijfel dat het de politiek, en dat wil zeggen een democratisch gekozen regering kan en moet uitmaken, óf en zo ja in welke mate er een overheids tekort moet of mag worden gecreeerd of in stand gehouden en als de overheidsfinanciën moeten worden gewijzigd op welke manier dat dan gebeurd. Want steeds komen de gebruikelijke lijst van mogelijke besparingen over het voetlicht (hypotheekaftrek, 67 AOW, ontwikkelingshulp, belastingverhoging, dwz voor natuurlijk alles wat boven modaal zit), maar er zijn gelukkig nog wel wat meer creatieve oplossingen mogelijk. Ik weet in ieder geval dat je veel zal besparen als je het idioot ingewikkelde belastingsysteem fundamenteel op de helling zet (heel veel soorten belastingen met hun eigen controle en straf- en vervolgingskosten: hondenbelasting, overdrachtsbelasting, invoerheffingen, accijnsen, enz) afschaffen en alleen maar inkomsten belasting heffen; dat scheelt heel veel ambtenaren. Alle zeer dure en complexe inkomensoverdachtsregels afschaffen: toeslagen, betalen per inkomen, artisten die hun eigen regels hebben, voetballers die hun eigen regels hebben, enz. Dat zijn keuzes en die maakt de politiek en niet onder druk van een ambtenaar. “CPB: zware maar vooral politieke boodschap” verder lezen

ABN AMRO en de Europese mededinging

ABN AMRO
ABN AMRO

Wat lees ik gisteren (8 december 2009) in De Pers: ABN-AMRO heeft het moeilijk. Dat komt o.a. door de europese commissie gedwongen verkoop van de HBU. Verlies anderhalf miljard.

De europese concurrende redenen om te dwingen dit te verkopen is onduidelijk en gezien het te nemen verlies onredelijk. We hebben het over die Nelie Smit Kroes. Waarom weigeren we niet soms gewoon uit te voeren wat de bureaucraten in Brussel bedenken. Norm moet zijn: wat is goed voor de (Nederlandse) Burgers. Verkoop van de HBU is/was dat zeker niet, want nu kunnen we weer gewoon belasting geld schokken om ABN over dit verlies heen te helpen.

Processen tegen Micorsoft, Google, ABN e.d. lijken zich te voltrekken in het luchtledige van de studeerkamers van enkele van de wereld vervreemde juristen en politici. Nutteloze energie.