RIVM: Om te voorkomen dat de ziekte zich verder in Nederland verspreidt, brengen de GGD en het RIVM in kaart wie er nauw contact heeft gehad met de besmette patiënt

In een artikel van 22 februari 2020 meldde de RIVM op haar website:
“COVID-19 kan zich verspreiden via druppels. Bijvoorbeeld als iemand hoest of niest in het gezicht van een ander. Om te voorkomen dat de ziekte zich verder in Nederland verspreidt, brengen de GGD en het RIVM Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu in kaart wie er nauw contact heeft gehad met de besmette patiënt. Deze contacten worden gemonitord en moeten twee keer per dag hun temperatuur opnemen en dit melden aan de GGD. Zij moeten ook andere klachten melden die zij hebben. Door deze maatregelen verkleinen we de kans dat de ziekte zich in Nederland kan verspreiden.
Ze weten hoe het moet, maar ze hebben bij RIVM, ambtenaren van het ministerie en de verantwoordelijke ministers GEEN IDEE hebben wat crisismanagement inhoudt en hoe je dat moet organiseren. Zodat nu Minister De Jong moet bekennen dat je een bericht hierover over het hoofd zag. Iedereen in crisismanager kent het belang van briefing en verplichte debriefing, en op die debriefings baseer je je volgende acties. Zo’n crisis centrum kan je ook maar beter laten organiseren door militaire (hoewel in Nederland zijn zij wel op hun taken voorbereid?) dan door ego trippende burgemeesters en ministers. Over de crisis-beheersingscapaciteit van het RIVM hoeven al helemaal geen illusies te hebben.
Het is dus mismanagement, gebrek aan capaciteiten van onze minister(s).

Sytske Bergsma over Gezond Verstand

Alsof je erin geloofd dat je het christendom kan uitroeien/schaden door met wetenschappelijke bewijsvoering te komen over het niet bestaan van God.
Alsof je erin geloofd dat je hoofddoekjesplicht bij de moslims kan doen verdwijnen door te wijzen op de zegeningen voor de mensheid door het proces van de verlichting.
Alsof je erin geloofd de klimaathysterie te kunnen stoppen door het komen met bewijzen dat klimatologen de werkelijkheid rond klimaatcijfers manipuleren.
Alsof je erin geloofd aan te tonen dat je geen racist bent door in gesprek te gaan met bijvoorbeeld Sylvana Simons
Alsof je erin geloofd dat je Rutte over de negatieve effecten op rijkdom van de Euro door te wijzen op de gemiddeld zo slechte economische groei in het Euro-gebied.
Alsof je erin geloofd dat je Linkse mensen überhaupt kan behoeden voor het zich consequent laten leiden door vooroordelen, totalitarisme en machtsmisbruik door een stevige politieke discussie aan te gaan.

Nee, we begrijpen te weinig dat heersende en voor (de enige) juist doorgaande meningen en overheidshandelen het gevolg is van het winnen een smerige oorlog. De heersende politieke meningen zijn de meningen van de overwinnaars. En je overwint door toepassen van (mentale) machtsmiddelen en het hebben van sterke gehoorzame legers. En als je die niet wilt bestrijden met nog sterkere legers, en denkt dat je met argumenteren en gezond verstand het wel wint, dan verander je niets en beland je in de (mentale) gevangenis van de heersende elite, nu van links.

Waarom doen die levens er niet toe? Hypocratie van de Groene farizeeërs.

De hypocratie van de groenen die alles in HUN wereld duurzaam willen hebben (wat dat ook betekenen mag) maar de vervuiling, kinderarbeid, uitputting van hulpbronnen en vooral de kosten van levensonderhoud, waar misschien de rijke elite die dit allemaal bedenkt geen last van heeft, maar de minder bedeelde in hun paradijs zal daarvoor een ondraaglijke prijs voor moeten betalen, gewoon over de schutting gooien.

Republikein

Ik ben republikein. Niet omdat die staatsvorm een garantie is voor welvaart en geluk voor haar burgers, maar – als een president door alle burgers kunnen worden gekozen en afgezet – zo een maatschappij de leider krijgt die ze zelf heeft gewild. Staatsvorm en verkiezingen zijn er niet omdat het per definitie het beste voor die burgers oplevert, maar omdat ieder ander systeem je overgeeft aan willekeurige boven ons gestelden die wel een zullen bepalen wat wel goed is voor die burgers. De risico’s van dat systeem is prachtige gedocumenteerd door Karl Popper.
Het ontsponnen zijn van republikein is dat je niet actief anti-monarchist hoeft te worden, omdat de geschiedenis leert dat koningshuizen het ongelooflijke vermogen heeft zich zelf op te heffen. Meestal door hebzucht of erfelijke domheid.
Spanje bewijst dat weer eens.

In Nederland zal dat ooit ook gebeuren. Op dat moment gaat bij mij de Nederlandse vlag uit.

Wie, hoe en waarop gaan we het regeringsbeleid rond de Corona-Crisis beoordelen?

Maar de vraag die daaraan vooraf gaat is: “hoe groot en diep was de crisis?” Immers niemand zal bestrijden dat als het land getroffen wordt, de overheid het recht en de plicht heeft het land en haar burgers te verdedigen en dus hard in te grijpen.

Dus als de omvang van de crisis vastgesteld is dienen de volgende vragen aan bod te komen:

  1. Hebben onze bestuurders en het ambtenaren apparaat de omvang en ernst van de crisis naar redelijkheid goed weten in te schatten, respectievelijk het oordeel gaande het proces naar bevindt van zaken correct bijgesteld?
  2. Heeft de overheid (regering en ambtenaren) een juiste inschatting kunnen maken – op basis van de toen bekende feiten – en gemaakt, van de beschikbaarheid en effectiviteit van de in te zetten maatregelen?
  3. Heeft de overheid de juiste middelen ingezet, respectievelijk bepaalde maatregelen terecht niet ingezet, en heeft de overheid na het inzetten ook vervolgens met nieuwe inzichten en de bewezen (in)effectiviteit juist beoordeeld?
  4. Heeft de overheid inzicht gehad in de negatieve en positieve effecten van hun maatregelen en daarbij een redelijke afweging gemaakt, respectievelijk heeft de overheid de juiste maatregelen genomen om de negatieve effecten te minimaliseren?
  5. Heeft de overheid inzicht gehad in de kosten van de genomen maatregelen en is ze redelijke wijze tot een juiste kosten/baten analyse gekomen? Met andere woorden waren de kosten te verantwoorden tegen de achtergrond van de omvang van de crisis?
  6. Is de overheid eerlijk en open geweest naar haar burgers over de wijze waarop men de maatregelen heeft genomen, uitgevoerd en gehandhaafd? Is ze in staat geweest haar burgers genoegzaam te overtuigen van de onvermijdelijkheid van haar crisis aanpak?

Wat de lezer misschien opvalt is dat ik bij het formuleren van de vragen nergens rep over de legitimiteit van de maatregelen, respectievelijk of het staatsrechtelijke juridische kader van de crisis-beheersing door de overheid adequaat was of is. Omdat ik vind dat een dergelijke vraag irrelevant is in tijde van serieuze crisis van het het land waarbij de bevolking gevaar loopt.
Het is letterlijk alleen voer voor juristen en geen burger (afgezien van een enkele actiegroep) zal wakker liggen van die vraag. Immers iedere burger begrijpt dat in tijden van nood het belangrijker is dat de regering daadkrachtig en effectief opereert in plaats van overal volgens de letter van de wet. Als de regering het in haar hoofd haalt om bepaalde maatregelen niet te nemen, alleen maar omdat hun de juridische basis ontbreekt is dat verwijtbaar.

Daarom is de inleidende vraag over de ware aard van de crisis de meest cruciale. Als de aard van de crisis de ingrijpende maatregelen niet rechtvaardigt, dan pas komt de juridische vraag van machtsmisbruik aan de orde.

Vervolgens het probleem van wie gaat de regering beoordelen. Traditioneel hebben journalisten daarin een voortouw, maar de traditionele media, inclusief de televisie rubrieken zijn gecorrumpeerd met de huidige elite van machthebbers en ambtenaren zodat zij daarin geen gezaghebbende rol zullen kunnen spelen. Bloggers worden vooral nog steeds niet serieus genomen. De tweede kamer zit vol met intellectuele zwakke broeders die daar zitten vanwege hun carrière plannen en zullen dus niet veel fundamenteels in kunnen en willen brengen. Laten we hopen dat we een volgende tenenkrommende Parlementaire Enquête weten te ontlopen.

Een ambtelijke commissie? Er zijn nauwelijks nog onafhankelijke deskundige ambtenaren te vinden, sinds men heeft bedacht dat, eerst de PvdA vanaf ‘tien-over-rood’, en nu ook de D66 en GL ambtenaren er zijn om politieke agenda’s te verwezenlijken.

Blijft over de burger zelf, die hun analyse en beoordeling, als ze daartoe al de behoefte heeft, niet georganiseerd zal gaan geven, tenzij zij door de absurditeit van de maatregelen in een soort van opstand modes komt tegen haar regelstellers.

Een commissie bestaande uit wetenschappelijk geschoolde buitenstaanders, uit het buitenland dus, dit het beste zullen kunnen doen. Voorstel is dat iedere politieke partijen in de tweede kamer één zo’n commissie lid mag aanwijzen en dat de deskundigen uit hun midden hun voorzitter en secretaris kiezen. De partijen uit de tweede kamer wijzen van alle Nederlandse Universiteiten één stafmedewerker voor om de commissie te ondersteunen.

Misschien krijgen we dan over een jaar of twee een evenwichtige beoordeling van het optreden van de onze bestuurders in Corona tijd.

Enige gedachten over ons strafrecht

Dit is een reactie op een artikel van Toon Kasdorp (gepubliceerd op 14-12-18) op de site veren-of-lood.

Het strafrecht kan alleen maar fatsoenlijk zijn en door burgers worden geaccepteerd als het op waarheidsvinding is gebaseerd, zonder onderscheid naar aard van de misdaad en betrokken getuigen en verdachten.

Dat werkt alleen als iedereen in dat proces: politie, rechercheurs, officieren OM, rechters daarvan overtuigd zijn en daarna handelen. Dat vereist ook onbesproken integriteit. Daarop moeten alle betrokkenen ook uitdrukkelijk op worden geselecteerd.

Verder moeten uit het strafrecht alle procedures worden gesloopt die waarheidsvinding in de weg staan:
– geen verjaringen
– procedures moeten vooral zijn gericht op het voorkomen van insluipen vooroordelen over verdachten bij onderzoekers en rechter
– geen ‘recht’ op zwijgen verdachten; zwijgen is waarheidsvinding tegenwerken en moet mogelijk als bekentenis worden opgevat; medewerking moet worden beloond in bepalen strafmaat.
– geen geneuzel over (fouten) in aanslag: rechter stelt vast dat verdachten niet eerder voor het voorliggende vergrijp is vervolgt; rechter bepaald niet alleen of verdachte schuldig is, maar ook schuldig waarvan. Wanneer de ten laste ligging tijdens proces wordt gewijzigd krijgt verdachte altijd gelegenheid tot adequate verdediging. 
– onrechtmatig bewijs gaat in de rechtszaak om de waarheidsvinding te achterhalen gewoon mee met de kennis van rechters en Officieren. Onrechtmatig verkregen bewijs is strafbaar en dus vervolgbaar voor de overtreder.
– privacy is nooit een reden om niet aan correcte waarheidsvinding te kunnen voldoen. Schending van privacy is minder belangrijk dan het verkeerd of ten onrechte of niet correct op basis van waarheidsvinding veroordelen of vrijspreken van daders.
– Pas na vaststellen waarheidsvinding, volgt overwegingen over eventuele ziekte, stoornissen, verzwarende/verlichtende omstandigheden: rechter stelt eerst vast de waarheidsvinding en dus de schuld van de verdachte. In die uitspraak moet onderscheid worden gemaakt tussen:

  • bewezen onschuldig (verdachte heeft recht op schadevergoeding omdat hij ten onrechte verdachte is geweest en dat heeft altijd impact)
  • geen verdere vervolging door gebrek aan bewijs (dus verdachte zou ook schuldig kunnen zijn en eventueel later op kunnen worden alsnog vervolgt). In dat geval verdachte nooit recht op schadevergoeding, zeker niet als dat gebrek aan bewijs mede is gebaseerd op niet medewerken (zwijgen, liegen) in de onderzoeksfase.
  • schuldig met onderbouwing van bewijs.

Splits rechtszaak over vraag ‘schuldig’ van rechtszitting over strafmaat en strafoplegging

Foto pixabay.com (c)JamesDeMers

Daarna moet een andere (rechters)college, bij voorkeur aangevuld met door lot geselecteerde burgers) op basis van de gedane arbeid (en dus geen marginale toetsing mer van het bewijs bewijs) een straf bepalen. Bij toerbeurt zouden aan dat college willekeurig gekozen burgers moeten worden toegevoegd.
– Als er straf is opgelegd komt pas de vraag: heeft de verdachte (psychiatrische) medische verzorging nodig, die dan tijdens de strafoplegging kan worden verstrekt.

Verder zou het mooi zijn als de rest van de burgers en journalisten/bloggers op internet/sociale media en de media (oud en nieuw) zich willen schikken in het principe van onbevooroordeelde waarheidsvinding.

De Strijdplannen van Donald Trump (1)

De vergwelijking met de opkomst van het communisme in West-europa en de manier waarop intelligentia en bepoaalde politici daarop vergoeilijk reageerde is in treffenbde gelijkenis met de huidige opbopmst van de islamitisering van West Europe en de wijze waarop onze intteligentiea het kwaad allemaal verdedigd.
Dan is het fijn dat er een Trump is die er tenminste nog een zaak van wil maken. En uiteindelijk de ‘leider van de westerse wereld’, merkel, zal moeten komen bevrijden.

Zweden eindelijk geheel uitgezocht en ‘ingeplakt’

We blijven zeggen dat we een telefoonnummer ‘draaien’ hoewel draaischijftelefoons nauwelijks meer zijn te vinden. En dus ‘plakken’ we nog steeds postzegels in albums, hoewel het gebruik van de plakkertjes toch echt bijna geheel over is.

Goed, Zweden uiteindelijk een keer geheel uitgezocht, ingevoerd in de database en in het album gestoken. Zie hier het resultaat: 846 unieke postzegels (van de ongeveer 3.000 uitgegeven exemplaren) met een – nietszeggende – cataloguswaarde van €630. Ja het zegt wel iets namelijk dat de zegels van Zweden niet van hoge gemiddelde waarde zijn, volgens mij omdat er relatief tot 1980 heel weinig zegels zijn uitgegeven en er weinig specifiek op de verzamelaar uitgegeven series zijn. Dus d postzegels werden gewoon gekocht en gebruikt in hoge oplages.

Dat valt te Zweedse PTT te prijzen, zo verzamel je tenminste kleine stukjes papier die voor het doel – post versturen – gemaakt en verkocht zijn.

Er is nog iets bijzonder aan de postzegels van Zweden, namelijk dat ze bijna allemaal van 1920 aan twee zijn ongetand zijn. Ze werden standaard altijd verkocht op rollen. Varianten zijn er voor de lagere waarden uit postzegelboekjes, maar altijd met ongetande zijden. Verder hebben de postzegels een typische uitstraling door de (eenvoudige) lijntekeningen met weinig felle kleuren.

Echt aantrekkelijk vind ik het niet. Wel heel herkenbaar. Later vanaf de 80-tiger jaren komen de meer – normale – gekleurde en zelfklevende varianten.

Goed wel trots dat dit land nu goed in mijn verzameling zit.

 

Wat moeten we doen om het respect en correcte inhoudelijkheid van de maatschappelijke/politieke discussie weer terug te krijgen?

In de blog ‘verenoflood.nu‘ op 13 december een artikel over “Fakenews over #fakenews: praat de paus poep?” van Frans Groenendijk. De daar beschreven trend dat ook de serieuze media geheel zijn opgegaan in leugens, verzinsels en bedrog. 

Vraag is wat we hier aan kunnen doen?

Ik bedoel natuurlijk niet meer wetgeving, maar er is een tijd geweest (in de tijd dat ik opgroeide en samen met mijn vader iedere ochtend alle kranten las en samen naar de politieke debatten keken op TV, en uiteindelijk politicologie ben gaan studeren) dat we allemaal vonden dat – ondanks verschillen van maatschappelijke en politieke inzichten – je de lezer/kijker respectievelijk je ‘tegenstander’ niet onderuithaalt met verzonnen, verdraaide, onvolledige, suggestieve berichten.

Natuurlijk was er een grijs gebied (ik weet nog dat ik op een bijeenkomst van DS’70 was (de enige politieke partij waar ik ooit één keer ben geweest) en de VARA de volgende dag daarover in ‘Achter het Nieuws’ zorgvuldig alleen hele oude mannen en vrouwen in beeld bracht terwijl de zaal – uit eigen waarneming – toch echt vol zat met ook studenten en jonge ambtenaren, vaders en moeders).  Fout, en toch was iedereen het er toen wel over eens dat dat eigenlijk niet kon en mocht. Misschien werd het bij alleen de VARA en Vrij Nederland wel een beetje verwacht, maar nooit ging het echt over serieuze issues van bedrog en leugens en als er al een keer – al dan niet per ongeluk – een ‘fout’ werd gemaakt in de informatievoorziening en dat uitkwam werd er door de betrokkenen uitvoerig een mea culpa uitgesproken. Politici stapte gewoon op. Ja, Rutte, dat deden ze toen nog.

En natuurlijk er werd wel zo nu en dan wat onder het tapijt geveegd – met name als het ging over het koningshuis – maar ook daarvan wist eigenlijk iedereen wel dat eigenlijk dat niet klopte.

En natuurlijk kon er in de politieke discussie in de kamer of in de kranten fel en hard worden gediscussieerd. Het ene sloot het andere gelukkig niet uit. Ook werd er wel op de man gespeeld, maar ook dat veroorzaakte toch altijd wel wat gêne, en werd zeker niet door iedereen gewaardeerd.

De Duitse bezetting – leek wel – drukte nog zwaar op de morele standaarden in die tijd.

Wanneer is dat misgegaan. Nederland eigenlijk sinds de oprichting van 10-over-rood, van af dat moment ging het niet meer om de inhoudelijk – op goede informatie – gevoerde politieke discussie, maar over de maat nemen van je politieke tegenstanders, niet alleen inhoudelijk maar dus dan ook op de persoon. Probleem met deze analyse is dat het ook fout is gegaan in alle andere westerse landen, inclusief de VS.

Eigenlijk belijden in woord de journalisten en politici nog steeds deze norm, maar vervolgens is eigenlijk niets meer te vertrouwen: journalisten niet, media niet, politici niet, bloggers niet, EU-niet, CPB-niet, Obama-niet, …

En ik puzzel me gek wat je zou kunnen en moeten doen om het respect en de inhoudelijkheid van de maatschappelijke en politieke discussie weer terug te krijgen. Het begint uiteraard thuis en op de (basis)school, maar hoe?

Lange en waarschijnlijk wrede weg nog te gaan.

Tijd voor een Update over mijn verzameling

Het was in juni dat ik een overzicht gaf van de vorderingen van het ordenen en invoeren van mijn wereld-verzameling postzegels.

Tijd voor een update:

img_20161122_124856We zien dat we sinds juni van dit jaar er 6 landen zijn toegevoegd en behandeld. De belangrijkste is natuurlijk de Bondsrepubliek Duitsland. we ruim €3.000 aan cataloguswaarde aan de database hebben toegevoegd met bijna 2.000 nieuwe postzegels.

Bondsrepubliek op orde brengen

img_20161026_134413-1Ik denk dat naast mijn verzameling van Nederland de verzameling van Duitsland relatief de grootste is. Nu is Duitsland geen één land, het bestaat letterlijk uit tientallen, oude staten, bezettingen, afsplitsingen., koloniën en post-kantoren in verre landen. Berlijn heb ik zo goed als compleet; de Bondsrepubliek Duitsland (West Duitsland dus) tot 1990 redelijk compleet.

Dat laatste land had ik als een van de eerste in mijn nieuwe systeem van losbladige Leuchtturm Optima albums ondergebracht en sinds die tijd (20 geleden) zijn er massa’s nieuwe zegels binnen gekomen. Vooral ook omdat ik familie in Duitsland heb wonen die trouw de zegels voor mij uitknipt en mij daar met Kerst mee verblijd. Dank je wel John!

Dus uitzoek, ontdubbelen en vast in de oude bladen bijschuiven.

Ik ben nu zo ver dat ik de zegels opnieuw geordend kan insteken en in voeren in  Excel. De eerste 800 postzegels (1976) zijn nu zo verwerkt. Ik schat nog 1500 te gaan!

img_20161026_134423-1

Wat mij opvalt aan de zegels van de Bondsrepubliek Duitsland is onder meer het volgende:

  1. de zegels van de eerste 10 jaar zijn veel waard. De meeste boven de 5 euro. Daar mis ik dus wel wat, maar ik heb er ook inmiddels opvallend veel van kunnen verzamelen.
  2. De kwaliteit van de zegels. Die is perfect, zowel papier als de druk. Dat is wat je van de Duitsers mag verwachten.
  3. Maar anders dan de ook kwalitatieve zegels van Nederland heeft de uitgever van de zegels geen idiote grafische experimenten met tweederangs vormgevers. Ik zal daar een keer – met voorbeelden – een aparte blog over schrijven. Dus de vormgeving is – niet echt een eenheid – maar wel met heel veel herkenbare Duitse personen, gebeurtenissen, uitvindingen en voorwerpen. Gewoon wat je mag verwachten van goede, graag te verzamelen postzegels.

Goed rond 1980-1990 mis ik veel zegels, ik houd mij dus aanbevolen voor de nog niet afgeweekte postzegels van Duitsland die je nog ergens in een archief doos hebt liggen!

Voor een overzicht van de tot nu toe verwerkte postzegels voor de Bondsrepubliek Duitsland klik op de landennaam!

Revolutie

De grondwet hoort een document te zijn van de burgers gericht aan hun (toekomstige) bestuurders over wat de (absolute) grenzen zijn aan hun bestuurlijke macht en niet een verkiezingsmanifest (wat het in nederland nu wel is, met dank aan Wiegel!) Zie tekst artikel 1.

Artikel 1 had natuurlijk een definitie moeten zijn wat Nederland is en wie zich Nederlander mag noemen, maar ja dat blijkt nu ook iedere wereldburger te zijn die ons land weet te bereiken en iets roept over asiel.

Verder heeft bijna ieder artikel die met in elke artikel de toevoeging “tenzij anders wettelijk geregeld” waarmee elke verplichting sowieso onder uit haalt.

Het is ook de burgerij die de grondwet moet kunnen veranderen en niet de al dan niet gekozen bestuurders (de ministers zijn niet gekozen en de koning al helemaal niet) die met dat instrument van ‘tenzij de wet …’ feitelijk iedere zaak naar zijn hand kan zetten. In het internet tijdperk is het niet zo moeilijk om burgers samen te laten werken aan een opdracht aan hun regeerders.

img_0264Het is onvermijdelijk dat we op een punt zullen belanden waarin de burgers al de wetten, regels, verdragen aan hun laars gaan lappen en de bestuurders opnieuw, zoals bij de oprichting van de Verenigde Staten, “Wij, het volk van de Verenigde Staten, verordenen en vestigen deze Grondwet voor de Verenigde Staten van Amerika…. ” en niet zoiets zwakzinnigs als “Wij Willem-Alexander, bij de gratie Gods, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau, enz. enz. enz. ..”, de zaken weer recht gaat zetten.

Weg met de politiek-elite, weg met de theoretische staatsrechtgeleerden; leve de revolutie!

Voor de goede orde: ik heb staatsrecht onderwezen gekregen op de universiteit (Boukema), Staatsrecht in Donner-Pot bestudeerd en examen in gedaan. En 100-jaren Oud met heel veel genoegen gelezen. Ik ben en voel me democraat in hard en nieren en daarom verzet ik mij tegen het misbruiken van onze democratisch, weliswaar zeer verouderde, regels door de huidige partij-vertegenwoordigers.

Ik weet waar ik het over heb, en daarom weet ik ook dat dit soort rituele dansen over onze en andere grondwetten grote flauwekul beginnen te worden. Tijden veranderen, maar ons staatsrechtelijk systeem wordt nog steeds beoordeeld op prachtige principes van nu pakweg 150/200 jaar oud. Dat gaat dus fout.

Ik probeer een nieuwe grondwet te schrijven die overigens op 2 A4-tjes kan en inhoudelijk aan alle basis scholieren kan worden uitgelegd en onderwezen. De huidige grondwet zal alleen al niet werken omdat het in een geheimtaal is geschreven die 99% van de huidige internet-jeugd niet kan, zal en willen begrijpen. Dat zou ons en onze politici/staatsrechtgeleerden moeten verontrusten!

Daarmee en daardoor wordt de huidige grondwet een dode papieren document, leuk voor een mooie en vermakelijke geschiedenis-les over 50-jaar!

Hoeveel postzegels tellen we in een catalogus?

nvph NL speciaal catalogus postzegelsIk denk dat tot en met de zestiger-jaren van  de vorige eeuw het uitgeven van postzegels een zeer overzichtelijke bezigheid was. Natuurlijk hadden overheden en hun postzegel-uitgevende post-diensten al snel door dat de steeds sterker wordende verzamelwoede rond postzegels een lucratieve handel kon zijn. Men wist dat van alle uitgeven en gedrukte postzegels een deel verdwijnt in de albums van verzamelaars zonder dat de postzegel dienst heeft gedaan waarvoor hij was uitgevonden: een brief/poststuk tegen betaling verplaatsen van verzender naar ontvanger! Dat geld kon men natuurlijk in zijn zak steken en verleidde steeds meer staatspost bedrijven tot het uitgeven en verkopen van speciaal op de verzamelaar gerichte uitgaven. Meestal in de vorm van herdenkingsvelletjes en kleine blokjes en verzamelwaardige mooie series. Maar nogmaals, tot de zestiger jaren waren  dat incidenten. Wel kwam opeens in de veertiger/vijftiger jaren het verschijnsel van de Eerste-Dag-Enveloppen op: ook een slimme manier van de postbedrijven en de postzegelhandelaren geld uit de zakken van de verzamelaar te kloppen.

Lees “Hoeveel postzegels tellen we in een catalogus?” verder

Bij Postzegel-verzamelen hoort ruilen, kopen en verkopen en dus een catalogus met een uniek postzegel-ID

Ik heb het al meerdere malen gezegd maar de drijfveer van elke verzamelaar is hebzucht. De postzegelverzamelaar, hoe oud, wijs en gedistingeerd ook, maakt daarop geen uitzondering.  Natuurlijk zal de status van de verzamelaar gemeten worden naar de uniciteit en zeldzaamheid van de verzamelde objecten, óf de pure omvang. Dat laatste grijpt de verzamelaar natuurlijk figuurlijk naar de keel, want het compleet maken van een verzameling is een heilig doel en drijft de verzamelaar tot doorgaan.

postzegelcatalogiNu heeft het verzamelen van postzegels een paar kenmerken die andere verzamelobjecten niet bezitten: alle in deze wereld (vanaf 1840 toen Groot-Brittannië de eerste postzegels uitgaf; in Nederland verscheen de eerste postzegel in 1851) gecategoriseerd, waarbij ieder unieke postzegel een eigen nummer heeft, en van een (theoretische/geschatte!?) waarde in het handelsverkeer is voorzien. Als je de moeite neemt de postzegels van alle (oud) landen bij elkaar optelt kom je nu rond zo’n 700.000 verschillende postzegels op de wereld.

En dit feit, dat alle postzegels gecatalogiseerd en genummerd zijn, maakt het zoeken naar ontbrekende exemplaren, het ruilen en de koop/verkoop van postzegels en dus het compleet maken een stuk gemakkelijker en doelgerichter. Het catalogiseren is één van de  redenen van het wereldwijde populariteit van postzegels-verzamelen: verzamelaars kunnen onderling gemakkelijk communiceren en men weet wanneer men de status van ‘compleet’-zijn heeft bereikt.

Bijna ieder land heeft voor zijn verzamelgebied een eigen catalogus met heel veel details over de uitgiftes, variëteiten en bijvoorbeeld misdrukken. Deze officiële lokale postzegelcatalogi worden vaak uitgegeven door de verenigde postzegelhandelaren in dat land. In Nederland heb je de ‘Speciale Catalogus’ van de NVPH (Nederlandse Vereniging Postzegel Handelaren). In België wordt de officiële postzegel-catalogus uitgegeven door de BBKPH (Belgische Beroepskamer van Postzegelhandelaren). Verzamel je meer dan alleen je ‘eigen’ land (de meerderheid van de postzegelverzamelaars) dan ben je aangewezen op wereldcatalogi, die nu – in boekvorm –  worden uitgegeven door private uitgevers: de Engelse Stanley Gibbons, de France Yvert-Tellier, de Amerikaanse Scott en de Duitse Michel.

postzegelcatalogus belgië  NVHP Speciale Catalogus NederlAnd en Overzeese gebiedsdelen  yvert en tellier wereld postzegel catalogus  Stanley Gibbons postzegelcatalogus michel wereld catalogus postzegels

Lees “Bij Postzegel-verzamelen hoort ruilen, kopen en verkopen en dus een catalogus met een uniek postzegel-ID” verder

Gwalior: Indiaase staat

Gwalior bij gewerkt. Zes zegels toegevoegd. Zegels lijken India maar zijn, meestal alleen met opdruk en geen zelfstandige postzegels, van één van de vele Indiase vorstendommen die de Engelsen schijnbaar zelfstandig in leven hielden.

Postzegels zijn door onduidelijke verschillen in opdrukken moeilijk te catalogiseren. Er zijn bijna evenveel dienstzegels als gewone postzegels, wat wijst op welig tierende ambtelijke corruptie en vriendjespolitiek.

Van de 121 verschillende unieke postzegels heb ik er 11! Weinig waardevol: €6,-.

De ongelofelijke domheid van ABN-AMRO

Jaren geleden, toen ik directeur werd van Dagblad De Stem en in Breda ging wonen, liep ik het plaatselijke ABN-AMRO kantoor binnen en was binnen 15 minuten mij gehele, toen redelijk complexe, financiële situatie geregeld, zonder ingewikkeld formulieren gedoe en bureaucratie. Een telefoontje naar mijn toenmalige, persoonlijke, account-manager was voldoende om met twee woorden geregeld te krijgen wat nodig was. meestal zonder enige (papieren) formaliteit.

Ik was daar de ABN-AMRO bank toenmalig (ik spreek over 1995) zeer dankbaar voor en hun betoonde klantgerichtheid lange tijd ook vertaald naar trouw klant zijn.

Persoonlijke account-managers zijn, evenals de kantoren verdwenen. OK dat begrijp ik en in het internettijdperk ook op zich geen probleem. Dat met dat verdwijnen ook de bureaucratie, juristerij, en klantonvriendelijkheid is toegenomen is een keuze van ABN-AMRO.

En als ik het over klantonvriendelijkheid heb, moet de naast het onvermogen om van de oude situatie (met kantoren en persoonlijke behandeling) naar een geheel online situatie te gaan denken – bij ABN AMRO kan men zich nog steeds niet goed inleven wat on-line bankieren nu echt betekent voor hun klanten – ik ook denken aan de kosten die voor het bankieren in rekening wordt gebracht. Nog maar jaar geleden had ik drie zakelijke rekeningen bij ABN-AMRO en ik ben natuurlijk overgestapt naar KNAB omdat de kosten voor degelijke rekeningen een fractie was van die van ABN-AMRO.

Toen kwam er een akkevietje met een – door ABN AMRO – verkeerd geadviseerde zakelijke verzekering en besloot ik alle rekeningen (ook privé rekeningen) naar KNAB over te hevelen. (Met één van de zakelijke rekeningen ging het in de overstap service ook al mis, maar goed kan een incident zijn geweest!); met uitzondering van de drie jongeren rekeningen voor mijn drie kinderen.

Nu had ik voor al mijn (privé, zakelijk en jongeren) rekeningen uiteraard internet bankieren. Omdat dat gekoppeld is aan mijn privé- en zakelijke rekeningen kon ik – uiteraard zou je zeggen – ook niet meer internetbankieren. Maar dat was de enige plek waar ik mijn jongeren rekeningen kon beheren. Bij de overstap en dus het opheffen van de rekeningen had ABN-AMRO niet de helderheid van geest om mij te waarschuwen dat de jongeren rekeningen nu voor mij onbereikbaar waren, of – nog beter – gewoon geregeld dat ik er – uiteraard met de pasjes van de kinderen – alsnog bij het beheer van de jongeren rekeningen kan.

Ik was mij daar ook niet zo van bewust (want ik maakte automatisch het zakgeld over en zij konden met hun pasjes gewoon betalen in de winkels) toen ik voor de belastingaangifte de jaaroverzichten van de jongeren rekeningen nodig had. Ja, die staan blijkbaar standaard online in het internetbankieren en daar kon ik dus niet bij. Gebeld dat ik dus een dan een papieren uitdraai nodig had. O, ja, zie de helpdeskmedewerker, en internetbankieren moet ik regelen op een ABN-AMRO kantoor.

KANTOOR ….? We zijn toch aan het online bankieren?

Het duurde overigens opvallend lang voordat de papiertjes op de map vielen, maar goed, probleem opgelost. En om met drie kinderen naar een kantoor te gaan is logistiek zo ingewikkeld dat daar natuurlijk niets van kwam.

Vanmorgen was ik mijn administratie aan het opruimen en kwam de jaaroverzichten van de kinderen weer tegen. Zie ik dat daarvoor €5,95 aan kosten in rekening was gebracht, omdat ik een KOPIE had aangevraagd. Nee ABN-AMRO niks geen kopie: jullie hebben mij de on-line toegang tot de afgenomen en de enige manier om het (verplichte) jaaroverzicht te krijgen was om dan maar een papieren kopie te vragen (moeite die ik als klant moest nemen, omdat eigenlijk iemand bij jullie zich al direct had moeten realiseren dat ik de online gestuurde kopie helemaal niet zou kunnen zien! Met een beetje klantgericht denken had iemand bij ABN-AMRO dat dus kunnen voorzien). Het was echt mijn eerste afschrift; niks geen kopie.

Ik was daar zo boos over, dat ik dacht: opheffen die rekeningen! In record tempo bij een andere bank drie nieuwe jongeren-rekeningen geopend (inclusief uiteraard on-line toegang), en ik dacht nu kan ik de ABN-AMRO rekeningen opheffen en vertellen waar het saldo naar toe moet worden overgemaakt.

Op de website gezocht naar hoe ik rekeningen moest opheffen en ja, twee mogelijkheden (1) via internet bankieren (kan niet wat dat was nu juist het probleem ik kom niet meer mij mijn rekeningen), of (2) bellen. Kost geld, maar zelf die kosten kan ABN-AMRO blijkbaar niet voor haar klantvriendelijke rekening nemen.  A fin, bellen dan maar.

ABNAMRO opheffen bankrekening

Laat ik vooraf zeggen dat de dame die mij hielp verder heel voorkomend en correct was; ik neem haar persoonlijk dus verder niets kwalijk. Maar nadat mij werd gemeld dat inderdaad via haar de rekeningen konden worden opgeheven, was de eerste vraag: “staan de saldo’s op nul?“. “Nee dat staan ze niet!“. “Dan moet u dat met internet-bankieren even de saldi wegstorten en dan kunnen we de rekeningen opheffen”. Ik: “Ja, maar mevrouw, ik kan- door u eigen procedures – niet bij de rekeningen en ik vraag u gewoon om met de bankrekeningen nummers waar het overgebleven saldo naar toe moet (staan op dezelfde naam als de op te heffen rekeningen) de opheffingen te regelen. Desnoods stuurt u een formulier op waar ik braaf de rekeningen zal noteren“. Zij: “Ook formulier kan niet: eerst saldo op nul, en als dat niet met internet-bankieren kan, dan moet u naar een kantoor!”.

KANTOOR ….? We zijn toch in het online bankieren tijdperk?

OK, om definitief – met spijt – af te komen van ABN-AMRO dan maar binnenkort naar één van hun kantoren. Ik hoop van harte dan met dit soort klantonvriendelijke procedures snel al hun klanten verliezen: ABN-AMRO verdient het met zoveel domheid!

Medicijnen via het Internet: wat is nu eigenlijk het probleem?

Vanavond een item in het journaal waarin (a) wordt gemeld dat er steeds meer medicijnen via het internet in het Buitenland wordt besteld, en (2) dat daar (vaak?) slechte of niet werkende medicijnen bijzitten. Boodschap is: “je wordt gewoon als consument (=patiënt) opgelicht”.

chinese medicijnenEr schijnt een overheidscampagne bezig te zijn over ‘echt-of-nep’, website zie hier. Volgens het journaal-item is de douane bezig met (de jaarlijkse) actie om medicijnen te onderscheppen: “dit jaar twee keer zoveel medicijnen onderschept!”.  De douane opent jouw bestellingen en neemt ze natuurlijk in beslag, want op de website van de overheid staat toch duidelijk dat je geen geneesmiddelen mag invoeren.

Vervolgens komt een belanghebbende van het farmaceutische kartel, een bezorgt kijkende apotheker, in beeld die tranentrekkende dingen zeggen over de grote gevaren die je als argeloze consument loopt als je zo dom bent om buiten je arts, of eigenlijk bedoelde hij, buiten je apotheek, medicijnen besteld. Lees “Medicijnen via het Internet: wat is nu eigenlijk het probleem?” verder

Marcel Crok en Theo Wolters: CO2-uitstoot niet catastrofaal voor klimaat — Climategate.nl

De website ‘Café Weltschmertz’ heeft de laatste tijd een aantal uitstekende video’s van vraaggesprekken over klimaat, energie en aanverwante zaken geplaatst. De meest recente aflevering, van bijna een uur, betreft een interview van Marcel Crok met Theo Wolters (zie afbeelding boven). Hierin komt een breed palet van thema’s aan de orde, die in de overheidsvoorlichting…

via Marcel Crok en Theo Wolters: CO2-uitstoot niet catastrofaal voor klimaat — Climategate.nl

Monaco: Frans ogende postzegelszegels voor ministaat

Ook de postzegels van Monaco (37 duizend inwoners!) zijn – net als die van Liechtenstein – geliefd bij postzegelverzamelaars.

De zegels zijn van goede kwaliteit, en zeer herkenbaar als Franse zegels, en ze worden daar ook gedrukt en ontworpen, maar toch echt gemaakt voor de toeristen en de (motief)sparende verzamelaars. Uiteraard is autosport een veel terugkerend thema, maar de “Prinselijke” familie sieren de meeste postzegels.

postzegels monaco met prins en princess

Ik had een kleine verzameling van met name de oudste postzegels van Monaco te pakken gekregen. Nu ingevoerd en ingeplakt in album.

 

 

Liechtenstein en het jaar van de draak (2011)

Wij gaan graag naar Zwitserland op vakantie. Karina zal dan nooit verzuimen haar kennissen in Kloosters te gaan bezoeken. Op de terugweg komen we dan natuurlijk langs het vorstendom Liechtenstein. En daar wordt altijd even gestopt, omdat het een vriendelijk en mooi landje is én omdat ze handeldrijven met postzegels.

Hoewel het inwoner aantal van Liechtenstein niet veel groter is dan dat van de stad Gorichem (37 duizend) heeft het in de afgelopen 160 jaar toch ruim 1800 verschillende postzegels uitgegeven. Niet voor hun inwoners (feitelijk zijn loslopende postzegels uit Liechtenstein op echt verzonden brieven, kaarten en pakjes heel zeldzaam) maar voor de toeristen  en dus de handelsbalans van het landen dorpje.

Liechtenstein 2011 Jaar van de draakIk ben dol op postzegels van Liechtenstein. In alle opzichten zijn het de meest kwalitatieve postzegels van de hele wereld. Gedrukt op extreem dik postzegelpapier (ik schat 120grms) en de vormgeving en onderwerpen zijn schitterend. Het straalt waarde uit en dat hoort ook bij postzegels want het zijn tenslotte waardepapiertjes. Daar kunnen de postzegel uitgevers in Nederland met hun  derderangs vormgeving nog een puntje aan zuigen.

Ook filatelistisch zijn de postzegels van Liechtenstein waardevol. Het is een gewild verzamelland.

Goed in 2012 zijn we nog langs geweest in Liechtenstein en natuurlijk de jaarcollecte (2011) gekocht. Ik heb die nu in mijn albums ondergebracht.

In dat jaar heeft Liechtenstein een hele bijzonder postzegel in een mini-velletje uitgegeven. Het stelt een gestileerde uitgestandste draak voor ter gelegenheid van het Nieuwe Chinese Jaar van de draak. Het is een soort kant effect, waardoor je prachtig door de postzegel heenkijkt.

Liechtenstein 2011 Jaar van de draak detail

Ik heb van Liechtenstein in totaal zo’n  632 unieke postzegels, dat is 35% van het totaal aantal uitgegeven. De postzegels vertegenwoordigen een theoretische catalogus waarde van ruim €1.800.